Άρμα

«Κώστα, μπροστά, στο λευκό κτήριο, γωνία δεξιά. Χαχαχαχα!»
Ο πυροβολητής άρματος μάχης Μόνιμος Λοχίας Κωνσταντίνος Γκιόνης κοίταξε μέσα από το κύριο σκοπευτικό του Leopard1A5 και έφερε τον πύργο – και το πυροβόλο – στην κατεύθυνση του σκοπευτικού παρατήρησης του αρχηγού του άρματος.
«Τον βλέπω! Τι κάνει;;;;...χαχαχαχα!!!» 
Το γέλιο ήταν αποτέλεσμα ενός «ανιχνευτή» ο οποίος προσπαθούσε να συρθεί μεταξύ δύο κτηρίων που σηματοδοτούσαν την νότια είσοδο του χωριού χίλια περίπου μέτρα μπροστά τους. Ήταν φανερό οτι δεν το είχε ξανακάνει καθώς «πάταγε» στα γόνατα με την πλάτη του στον αέρα σαν καμήλα.
«Να του ρίξω μια με το πολυβόλο; pleaseeeee! Στον κώλο! Μόνο μία! Χαχαχαχα!»
«Όχι, όχι... Δεν είναι πεζικάριος αλλιώς δεν θα τον βλέπαμε. Θα είναι συνάδελφος, και μάλλον ψάχνει διέξοδο απο το χωριό με ασφάλεια. Βαγγέλη είσαι οκ;»
«Ναί sabot απο ώρα» απάντησε ο γεμιστής, στον αρχηγό του πληρώματος πάνω και δεξιά του.
«Γιώργο μόλις ρίξουμε άνοιξε μηχανή, όπισθεν μέχρι το δρόμο, αναστροφή και ταχεία κίνηση μέχρι το σημείο που σου έδειξα οκ;»
«Ναι ναι»
«Σηκώθηκε!» είπε ο Κώστας.

Ο άντρας αφού σιγουρεύτηκε οτι δεν έβλεπε κανένα και δεν άκουγε τίποτα, σηκώθηκε στην μέση του δρόμου και έκανε νόημα προς τα πίσω του. Το πλήρωμα περίμενε διαταγές.

Ο ΑΠΜΑ είχε κολλήσει το κεφάλι του στο σκοπευτικό και δεν μίλαγε. Ο χρόνος περνούσε όπως πάντα αργά μέχρι την πρώτη επαφή, και ακατάπαυστα στη συνέχεια. Είχε διαταγές να καθυστερήσει την τουρκική προέλαση έξω απο τον Μ. Δέρειο. Η μετάθεση απο την ΙΠΒΑΛ προχτές ήταν απότομη και τον χειρότερο δυνατό λόγο : η θέση είχε ακόμα τα αίματα του προκατόχου ο οποίος αποκεφαλίστηκε από εχθρικό πυροβολικό στα πρώτα στάδια της εμπλοκής.

Το πυροβόλο φάνηκε πρώτο. Αργά ο οριζόντιος σωλήνας ξεπρόβαλε πίσω απο το δεξί σπίτι. Πίσω του αργά βγήκε η γωνία του πύργου. Γωνία.
«SABRA! Θα ρίξουμε ΔΥΟ βολές πριν φύγουμε. Κώστα στο ίδιο σημείο - προσπάθησε στον δακτύλιο»
«Τον έχω.» Το εκσυγχρονισμένο Μ60 είχε πυροβόλο των 120χιλιοστών ικανό να διατρήσει το Leopard από τα 4 χιλιόμετρα. Προχώρησε αργά και γύρισε μέτωπο προς το Leopard. Το Leopard ήταν θαμμένο μέχρι τον πύργο και με δίκτυ πάνω του. «Να ρίξω;» 
«Όχι! περίμενε να μπει μέσα ο πεζός» Μην ανοίξεις θερμικό… Ο ανιχνευτής κοίταξε μια ξανά προς το μέρος τους και ανέβηκε στο άρμα. Μπήκε στην θυρίδα μέχρι τη μέση γύρισε προς στα πίσω. Δύο άρματα! «Πυροβολητή Πύρ!»
«Βάλλω Τώρα!» Το άρμα τραντάχτηκε. Το sabot βγήκε απο τον σωλήνα του L7, άνοιξε το περίβλημα και ο πυρήνας βολφραμίου «πέταξε» στην απόσταση μεταξύ των δύο αρμάτων σε μισό δευτερόλεπτο. «Στόχος!»
Ακούστηκε το νέο βλήμα να γεμίζει το κλείστρο. «Πλήρες»
«Πύρ»
«Βάλλω Τώρα!»
Το δεύτερο sabot έφυγε 5 δεύτερα μετά το πρώτο. Το πλήρωμα δεν το ήξερε αλλά το πρώτο βλήμα είχε διατρήσει τον πύργο λίγο πάνω απο τον δακτύλιο. Η ράβδος του APFDTS αφού πέρασε τον πύργο, πέρασε μέσα από το γεμιστή και σταμάτησε στις θύρες αποθήκευσης . Το βλήμα είχε «σπάσει» τον γεμιστή του sabra στην μέση, με τέτοια ταχύτητα που εκτίναξε τα κομμάτια του. Το άνω μέρος του άτυχου άντρα είχε πολτοποιηθεί στην κλειστή θυρίδα στέλνοντας τα υγρά του στο πλάι και στα δύο άλλα μέλη του πύργου. Το δεύτερο sabot βρήκε λίγο πιο κάτω, πέρασε εκατοστά δίπλα απο την πρώτη τρύπα, τρύπησε τον δακτύλιο, πέρασε μέσα απο τον πύργο χωρίς να έχει χάσει καθόλου ενέργεια και μπήκε στην θυρίδα των πυρομαχικών τρυπώντας την χαλύβδινη θύρα της. 

 
Η έκρηξη ήταν εκκωφαντική. Τα πλαϊνά τοιχώματα της αποθήκης και το άνω μέρος, τινάχτηκαν και η έκρηξη αναλώθηκε προς τα έξω. Ένα μέρος της πέρασε απο την τρύπα εισόδου μέσα στον πύργο. Ο αρχηγός του άρματος εκτοξεύτηκε πάνω - χωρίς να έχει την θυρίδα κλειστή, κατέληξε στον δρόμο δίπλα στο άρμα, καψαλισμένος αλλά ζωντανός. Οι υπόλοιποι δύο σκοτώθηκαν στην θέση τους.
«Πυροβολητή συζυγές, πεζός, πυρ» 
Ο Κώστας απόρησε με τον ΑΠΜΑ αλλά δεν δίστασε. Θα τον έκανε και ο ίδιος εξάλλου. Γιατί να διαφέρει ο ΑΠΜΑ; «Βάλλω τώρα»

Το MG3 δίπλα στο L7 ξέρασε μια ριπή 20 βολίδων - αρκετές για να βρουν τον αρχηγό του SABRA στο χώμα. Το άρμα είχε ήδη βάλει μπρος και έφευγε προς τα πίσω με τον αρχηγό και τον πυροβολητή να κοιτάνε το χωριό - ο δρόμος είχε κλείσει και η αποστολή τους ήταν επιτυχής.

«Οδηγέ στοπ! Πυροβολητή άρμα μπροστά, μέσα από το παράθυρο του δεξιού σπιτιού»

«Είδον»

«Πλήρες»

«Πύρ»

«Βάλλω τώρα – Στόχος!»

«Ξανά»

«Πλήρες»

«Πύρ»

«Βάλλω τώρα – Στόχος!»

Τα δύο sabot είχαν περάσει από το παράθυρο στο πλαϊνό μέρος του πύργου του δεύτερου SABRA που είχε τρέξει να καλυφθεί πίσω από το πρώτο για να ψάξει για το ελληνικό άρμα. Το πρώτο βλήμα είχε περάσει μέσα από τον γεμιστή και τον πυροβολική και είχε βγει από την άλλη μεριά. Το δεύτερο βρήκε την αποθήκη από το πλάι και γρήγορα το άρμα είχε την τύχη του πρώτου.

«Πίσω Γιώργο όπως είπαμε»

Μια ακόμα έκρηξη ακούστηκε κοντά αυτή τη φορά – το ζεύγος τους έβρισκε και αυτό στόχους. Το άλλο Leopard 1 ήταν 200 μέτρα αριστερά και αυτό σε προετοιμασμένη θέση και παραλλαγμένο με αποστολή να καλύψει το γήπεδο του χωριού.
«95 απο 88, εχω εμπλοκή! Βοήθεια»
Η ξερή φωνή απο τον ασύρματο γέμισε τα ακουστικά τους.

«Γιώργο συνέχισε μέχρι να σου πω. Μην αλλάξεις κατεύθυνση! Βαγγέλη και Κώστα αναμείνατε»
«95 τέσσερα ΤΟΜΑ με πεζικό, εμπλέκω με συζυγές και το πενηντάρι! που είσαι;»
Ο ΑΠΜΑ γύρισε τον διακόπτη στο κράνος του από την ενδωεπικοινωνία στο δίκτυο της ίλης

«88 έρχομαι». Γύρισε αριστερά το σκοπευτικό του και μετά προς το χωριό: το 88 βάραγε κάτι αλλά αυτό το κάτι ήταν πίσω από ένα σπίτι… Τα σπίτια ήταν ελληνικά και κάποιος σε λίγο θα έχανε το δικό του... Ο Βαγγέλης φόρτωνε sabot μετά από κάθε βολή. «Γεμιστή αλλαγή σε heat! Και επανάληψη μέχρι να σου πω αλλιώς» 
Ο Βαγγέλης μπήκε σε λειτουργία. Τράβηξε το κλείστρο και έκανε τα χέρια του αγκαλιά σαν να έπιανε μωρό. Το βλήμα πετάχτηκε έξω και έπεσε με όλα του τα κιλά στα χέρια του. Με μαεστρία γύρισε το μωρό και το έβαλε στην ανοιχτή και αθωράκιστη αποθήκη στα πόδια του. Έπιασε δίπλα ενα heat και γυρνώντας το, γέμισε το πυροβόλο. «Πλήρες»
Ο ΑΠΜΑ πήρε τον έλεγχο εντωμεταξύ πατώντας τις σκανδάλες παλάμης, και γύρισε τον πύργο προς το σπίτι. «Βάλλω τώρα» είπε και πάτησε την σκανδάλη. Το βλήμα βρήκε το σπίτι στη μέση και το διάλυσε μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης. Θα είχαν πια εικόνα πίσω του – άφησε τις σκανδάλες παλάμης επαναφέροντας τον έλεγχο στον Κώστα. «Πυροβολητή ΤΟΜΑ εμπρός»
«Είδον»

«Πλήρες»
«Πυρ»
«Βάλλω τώρα» Το έκτο βλήμα της εμπλοκής έφτασε ένα ΤΟΜΑ στην μέση και το τίναξε σε κομμάτια. 
«Πίσω του και δεξιά, ΤΟΜΑ – ξανά!»

Η διαδικασία επαναλήφθηκε, και το άλλο ΤΟΜΑ έπεσε και αυτό θύμα του L7. 

«Συνέχισε με συζυγές στο πεζικό» Ο ΑΠΜΑ γύρισε το κουμπί ενδω επικοινωνίας προς την μεριά του δικτύου της ίλης  «88 απο 95! Ανέφερε κατάσταση!» Καμία απάντηση – επανέλαβε. Τίποτα. Γύρισε το σκοπευτικό προς το φίλιο άρμα αριστερά τους. Το 88 δεν έδειχνε να βάλλει ούτε καιγόταν. Μια μάζα ηταν πανω στο πενηντάρι. Όχι… «Γιώργο πορεία προς το 88 και πιάσε δίπλα του να μπορούμε να πηδήξουμε πανω του. Το βλέπεις;»
«Ναι ναι»
«Μόλις φτάσουμε Βαγγέλη και Κώστα βγαίνετε και κοιτάτε για τραυματίες»
Το Leopard ξεχύθηκε στο δρόμο και κάλυψε την απόσταση. Το πλήρωμα άνοιξε τις θυρίδες του πύργου. Ο ΑΠΜΑ βγήκε πρώτος και άρχισε να δουλεύει το πενηντάρι προς τα ΤΟΜΑ. Ο ΠΑΜΑ και ο ΓΑΜΑ πήδηξαν δίπλα. Ο ΑΠΜΑ δεν έβλεπε στο πλάι - χτυπούσε με κοφτές ριπές οτιδήποτε μπορούσε να κρύψει ένα άντρα πίσω του. Μάντρες και αυτοκίνητα έγιναν κομμάτια. Τα παιδιά γύρισαν μεταφέροντας ενα σώμα απο τα πόδια και τις μασχάλες. Πίσω τους άλλος ένας βγήκε απο την θυρίδα του οδηγού και πήδηξε στο σασί. Μονο δυο;;;;...
«Πάμε» είπε ο Κώστας. 
«Πιάστε τα πολυβόλα - Γιώργο γρήγορα στο σημείο συνάντησης. Κώστα τον πύργο συνέχεια μέτωπο προς το χωριό. Μπορεί να μας προλάβει κάποιος - αργήσαμε.» Ο Κώστας γύρισε το πύργο και συνέχισε την ακολουθία των ριπών. Ο Βαγγέλης δίπλα με το δεύτερο MG3 βαρούσε σε διαφορετικές κατευθύνσεις από το συζυγές. Ο ΑΠΜΑ άφησε το πενηντάρι και γύρισε προς το 88. Περίμενε μέχρι να δει την έκρηξη. Κάθε άρμα που εγκατέλειπαν το παγίδευαν – και ο Κώστας είχε αφήσει χειροβομβίδα δίπλα στα βλήματα. Η έκρηξη δεν άργησε, και η φωτιά θα έλειωνε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τον εχθρό - μαζί και τα δυο πτώματα. «Βαγγέλη τι έγινε;»
«Ο Νικολαΐδης, ο ΑΠΜΑ, απο ελαφρά όπλα. Ο Γκολές και ο Κομπωτής που φέραμε χτυπήθηκαν απο 25αρια. Ήταν χάλια μέσα – παντού αίματα. Ο Γκολές ήταν παντού... Ο οδηγός είναι οκ. Δεν τον ξέρω θα είναι έφεδρος.»
Το άρμα γύρισε πίσω στην σιωπή, εκτός του συνθηματικού κοντά στο παραλλαγμένο χώρο της ίλης. Το άρμα στάθμευσε δίπλα στο ασθενοφόρο και τα παιδιά έβγαλαν τον τραυματία και τον άφησαν στον γιατρό. Ο ΑΠΜΑ όρθιος έβλεπε την μεταφορά. Ο οδηγός του 88 είχε βγει και κοίταζε απο τη θέση του γεμιστή. «Ελπίζω να γίνει καλά. είναι καλό παιδί»
«Δεν τον ξέρω. Έχω δύο μέρες στην μονάδα.»
Ο οδηγός του 88 μέχρι τότε δεν είχε δει τον ΑΠΜΑ ούτε είχε σύνδεση με την ενδω επικοινωνία για να τον ακούσει. Γύρισε για να τον δει και ταράχτηκε λίγο - δεν το περίμενε. «Μου είπε ότι έχει και δύο μικρά»
«Ας ελπίζουμε να γίνει καλά.»
«Ναι. Πάω στον Αρχιλοχία να δω που θα με βάλει. Ευχαριστώ πολύ»
«Τίποτα. Δωσ’ του την θέση σας. Την θυμάσαι;"
«Δεν θα την ξεχάσω ποτέ μου φαίνεται…  Καλημέρα Επιλοχία» ο στρατιώτης πήδηξε κάτω. Ο ΑΠΜΑ τον ακολούθησε στο έδαφος, αφήνοντας το κράνος πάνω στο πύργο. Πήγε δίπλα στο πλήρωμά του «Παιδιά ανεφοδιασμό. Πάω στον ίλαρχο»

Το τζιπ με τις δυο κεραίες ήταν λίγο μακρύτερα. Ο ίλαρχος ήταν σκυμμένος πάνω από ένα χάρτη στο καπό και έτρωγε ένα σάντουιτς. 
«Με πρόλαβε ο Αρχιλοχίας με τα νέα. Φεύγεις σε 20 για εδώ. Ξανά μια από τα ίδια» Έδειξε σ το χάρτη με ένα δάχτυλο γεμάτο μουστάρδα, ο ΑΠΜΑ σημείωσε τη θέση στο μπλοκάκι του. «Τι χτυπήσατε;»
«Δύο SABRA, 4 ΤΟΜΑ»

Ο ίλαρχος χαμογέλασε – όχι άσχημα για δύο απώλειες. «Θα φέρουν ζεστό φαί σε λίγο. Να πάτε στον αρχιλοχία μόλις τελειώσετε να σας δώσει και καφέ. Α! ήρθε διαταγή. Έγινε ένα περιστατικό και άπαντες κουρευόμαστε γουλί» Ο Ίλαρχος κοίταξε τον ΑΠΜΑ διστάζοντας λίγο. «Τα μαλλιά πιάνουν φωτιά εύκολα και είναι δύσκολη μετά η δουλειά σε τραύματα κρανίου»
«Μάλιστα – θα το φροντίσω». Ο ΑΠΜΑ γύρισε στο άρμα. Είχε να κάνει έλεγχο σε 500 πράγματα, να φάει, να πάει τουαλέτα και να κόψει ΚΑΙ τα μαλλιά. Τα μαλλιά;;;; Οι άλλοι θα γελούσαν με τις ώρες.... Κρίμα οι μπούκλες....

Η ευθύνη του διοικητή

Το Γ’ΣΣ βρισκόταν βαθιά μέσα στην Βουλγαρία.

Οι εξελίξεις τους προηγούμενους μήνες με την εξέγερση της τουρκικής μειονότητας και την βίαιη καταστολή της από το βουλγαρικό στρατό, έφερε την Τουρκική 1^η Στρατιά έξω από το Πλόντιβ και τον Πύργο, και την Βουλγαρική κυβέρνηση να καλεί την παλιά συμμαχία του Α’ Βαλκανικού πολέμου. Το Βουλγαρικό έδαφος ήταν πρόσφορο για ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών μεταξύ των βαλκανικών εθνών και των Ασιατών εποίκων. Όπως και στην Ουκρανία το 2014, δεν υπήρχε καμία σύγκρουση εκτός των συνόρων της Βουλγαρίας μεταξύ των αντιμαχομένων δυνάμεων ακόμα και στα  εύθραυστα και μεγάλα ελληνοτουρκικά σύνορα.  Όπως στην Ουκρανία η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η Ρωσία έκατσαν θεατές σε ένα παιχνίδι με πολλά κέρδη.

Η Ελλάδα με ένα Σώμα Στρατού μπήκε τελευταία στο παιχνίδι όταν οι Σερβικές, Βουλγαρικές και Ρουμανικές δυνάμεις είχαν απωθηθεί βορειοδυτικά. Με το Δ’ΣΣ να κρατάει σταθερά το ελληνικό έδαφος, το Γ’ΣΣ με τα οχήματα των Συνταγμάτων Στρατηγικών Μεταφορών έφτασε τάχιστα στα σύνορα.  Πέρασε πάνω τη Ροδόπη από την ανατολική Μακεδονία βόρια των Σερρών και από την Θράκη βόρεια της Ξάνθης, με την βοήθεια Βούλγαρων αξιωματικών και της τοπικής εθνοφυλακής που το οδήγησαν μέσα από ορεινούς  δρόμους και μονοπάτια. Το Σώμα χωρίς να σταματήσει πουθενά, βγήκε από τα δασώδη όρη νύχτα και έπεσε στα πλαϊνά του 3^ου τουρκικού ΣΣ. Οι Τούρκοι έχοντας την προσοχή τους στις σλαβικές δυνάμεις, αιφνιδιάστηκαν και το 3^ο ΣΣ παραχώρησε έδαφος με βαριές απώλειες έδαφος χάνοντας το Πλόντιβ , με τα υπολείμματα να φεύγουν άτακτα στριμώχνοντας το βόρειο 2^οΣΣ της Τουρκικής προέλασης προς τη Σόφια, η οποία είχε σχήμα Λ με την μύτη προς την πρωτεύουσα. 

Φυσικά ο δεύτερος σε μέγεθος στρατός του ΝΑΤΟ δεν έκατσε να κοιτάει. Ενώ τα ΣΣ της 1^ης Στρατιάς αναδιοργανώνονταν προς την απειλή στα μετόπισθεν τους, με παρόμοια μέσα με τα ελληνικά συντάγματα μεταφορών έφεραν από την Αν. Θράκη το 6^ο ΣΣ από την 2^η Στρατιά, που είχε αλλάξει σε ρόλο φρουράς την 1^η Στρατιά μέσα στην Βουλγαρία,  με την θέση του να παίρνει το Πραιτοριανό 4^ο ΣΣ της Άγκυρας. Την νύχτα που η ΧΧΤΘΜ έφτανε τον οδικό άξονα Σόφιας-Πύργου, οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές έπεφταν στην Ροδόπη. Τους ακολούθησαν μονάδες της 2^ης Στρατιάς με ελικόπτερα και αργότερα και πίσω τους το 6^ο ΣΣ πάνω στον οδικό άξονα Ανδριανούπολης-Πλόντιβ στα μέσα του οποίου έκαναν αριστερά προς τον Νότο.

Ο Αντιστράτηγος Γιαννακάς περίμενε καθιστός την πρωινή αναφορά του επιτελείου του. Η πλαστική πτυσσόμενη καρέκλα του βρισκόταν στο κέντρο μιας σκηνής της οποίας οι τέσσερις πλευρές ήταν δεμένες σε αντίστοιχα Μ577. Δίπλα και πίσω τις θέσεις για τους επιτελείς και μπροστά κρεμασμένος ένας τεράστιος χάρτης. Η κούραση και η αϋπνία των τελευταίων εβδομάδων τον είχε καταβάλει, τόσο στην προετοιμασία ενός κούφιου Νατοϊκού τακτικού στρατηγείου σε εκστρατευτική δύναμη, όσο και στις μάχες πρόσφατα – η δε αποκοπή τον είχε αποτελειώσει ψυχολογικά. Όλοι είχαν ξεχάσει την τουρκική κίνηση στο Αφιόν Καραχισάρ σχεδόν 100 χρόνια πριν.  Είχαν ξεχάσει την μάζα τους, τα τροχοφόρα τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα σε επάρκεια, και τις πληροφορίες την μειονότητας στην περιοχή. Η πρωινή αναφορά ήταν η πρόκληση για αυτόν να ξεπεράσει τακτικά τον αντίπαλο και να φέρει εκείνον στην θέση που ήταν τώρα – κυκλωμένος.

Ανυπόμονα κοίταζε τον χάρτη. Βόρεια  τα 2 ΣΣ (2^ο και 3^ο) μπερδεμένα μεταξύ τους, προσπαθούσαν να στοιχηθούν τόσο να αντιμετωπίσουν τον ίδιο όσο και τις σλαβικές δυνάμεις περνώντας το ένα μέσα από το άλλο. Το «χτυπημένο» θα στεκόταν απέναντι από τις Ρουμανικές δυνάμεις στο Κάρλοβο και το 2^ο ΣΣ θα πέρναγε νότια προς το Πλόντιβ για να τον συναντήσει. Δεν ήξερε αν είχαν την απαραίτητη ΔΜ και την τακτική άνεση για κάτι τέτοιο – το πέρασμα φίλιων μονάδων μέσα από άλλες είναι επιχειρησιακή τέχνη – αλλά περίμενε όταν το καταφέρουν να βρει τις 3 από τις 4 ταξιαρχίες του 2^ου ΣΣ  απέναντί του. Μια μ/κ ταξιαρχία θα έμενε λογικά να βοηθήσει το 3^ο ΣΣ να σταθεί στα πόδια του. Βόριο-ανατολικά το 5^ο ΣΣ που είχε φτάσει έξω από τη Σόφια περίμενε το 2^ο ΣΣ πίσω του για να το αντικαταστήσουν για να προχωρήσει στη πόλη ή να μπει σε εφεδρεία. Με τις διαταγές του διοικητή της 1^ης Στρατιάς έστριβε προς το νότο με δύο ΤΘΤ - προφανώς για να ενωθεί με το 6^ο ΣΣ– ενώ άφηνε τρεις ΜΚΤ μπροστά από τους Βούλγαρους.  Το 6^ο ΣΣ είχε ενωθεί με τα δυτικά ελαφρά τμήματα της 2^ης Στρατιάς και είχε αναπτυχθεί με 2 παράλληλες και ανόμοιες φάλαγγες, από ανατολικά προς δυτικά, με τα μέτωπα προς τα έξω. Οι δύο ταξιαρχίες  αλεξιπτωτιστών και ελαφρού πεζικού κοίταζαν νότια για να ελέγχουν την σύνορα με την Ελλάδα -και το Δ'ΣΣ που έφερνε την μια μεραρχία του δυτικά- ενώ οι δύο ταξιαρχίες  του κοίταζαν προς το Γ’ ΣΣ. Εφτά σχηματισμοί έναντι έξι δικών του. Οι τέσσερις τουρκικές ταξιαρχίες, δυο αριστερά και απο μια, πανω-κάτω, ήταν τεθωρακισμένες: τετράγωνες,  με διπλές μοίρες πυροβολικού και ΤΟΜΑ. Ο Γιάννακας περίμενε  χρονικά αρχικά επίθεση από αριστερά και στην συνέχεια από πίσω. Οι δυνάμεις αυτές θα ήταν το σφυρί και το 2^ο μπροστά του το αμόνι.

Την προσοχή του τράβηξε ο αξιωματικός στην κονσόλα επικοινωνιών. Το στρατηγείο είχε το καλύτερο υλικό διοίκησης λόγω της Νατοϊκής αποστολής του. Ο Λοχαγός ενημέρωνε τους δύο λοχίες για την θέση των Τούρκων, για την διαβίβαση των σημάτων στις δύο μεραρχίες του. Βόρεια η ΧΧΤΘΜ, είχε πιάσει την εθνική όσο Σόφιας – Φιλιππούπολης και είχε σταματήσει. Πίσω της η ΙΙΜΜΠ ήταν νότια του Πλόντιβ και συνέχιζε την εκκαθάριση θυλάκων. Οι δύο ΕΑΝ και η ΤΑΞΑΣ που είχε το ΣΣ, είχαν στρέψει το ενδιαφέρον τους δυτικά. Στο κέντρο ο μόνος λόγος που το ΣΣ είχε ελπίδες ζωής. Επιμένοντας στον εκστρατευτικό χαρακτήρα του Γ’ΣΣ ο Γιαννακάς είχε επιστρατεύσει και πληρώσει στο φουλ την 3^η ΤΑΞΥΠ χωρίς να περιμένει ανεφοδιασμό από την Θεσσαλονίκη.

Ο Συνταγματάρχης του 2ου Γραφείου, βγήκε από το όχημα του και συγκέντρωσε την ομάδα. Οι δυο ταξίαρχοι, ο υποδιοικητής του και ο επιτελάρχης του,  έκατσαν δίπλα του με την ίδια αγωνία και κούραση στα μάτια. Ο Συνταγματάρχης έβγαλε το παλιό και πρόσθεσε ένα νέο διαφανές φύλο πάνω στον χάρτη με τις πρόσφατες θέσεις.  Με επαγγελματισμό ανέφερε την τακτική κατάσταση ενώ με ένα μεταλλικό δείκτη πέρναγε απο όλες τις μονάδες, ελληνικές και τουρκικές ξεχωριστά. Ενώ οι ελληνικές ήταν σε μπλε χρώμα οι τουρκικές ανα ΣΣ/Στρατιά είχαν διαφορετικό. Η ελληνική διάταξη θύμιζε ένα μπλε μπαλόνι μέσα σε ενα πέταλο με καρφιά έτοιμα να το σπάσουν. Πέταλο... Η δεξιά διάταξη είχε αραιά σημάδια μεγέθους τάγματος, από δύο σώματα, το 3οΣΣ που χτύπησε και το 6^ο ΣΣ που τον απέκοψε – σε ρόλο κάλυψης των οδών ανεφοδιασμού. Το βλέμμα του τράβηξε και άλλο δεξιά μέχρι που έφτασε στο κέντρο της ανατολικής Θράκης. Βέλη έδειχναν τις μονάδες του  4^ου ΣΣ που έφταναν μαζικά να καλύψουν το κενό. Ποιος ξέρει πόσες θα έφερναν ακόμα από την ανατολή... Το Δ'ΣΣ απέναντι τους είχε μόνο την XVIΜΠ αλλά με μια ΤΘΤ με Leopard2A4. Έστριψε πάλι αριστερά. Η ΧΧΤΘΜ είχε τις τρεις ταξιαρχίες της οριζόντια, η 25^η ΤΘΤ, η 23^η ΤΘΤ και η 50^η ΜΚΤ , με την αριστερή 25^η ελαφρά πιο πίσω απο τις άλλες. Η ΙΙΜΜΠ είχε στηθεί με τον ίδιο τρόπο: 24^η ΤΘΤ, 33^η ΜΚΤ και 34^η ΜΚΤ σε σειρά, αλλά με την αριστερή 24^η ΤΘΤ πιο βόρεια.

Ο Γιαννακάς αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να περιμένει να τελειώσει η αναφορά ως συνήθως. Οι μέραρχοι θα αντιδρούσαν στην απειλή αλλά δεν είχαν την γενική εικόνα που είχε αυτός, ενώ αν δρούσαν μεμονωμένα και χειρότερα οι ταξίαρχοί τους μεμονωμένα το Γ’ ΣΣ δεν θα είχε την ικανότητα να δράσει έναντι των τριών ΣΣ μπροστά, αριστερά και πίσω του.  Έστριψε στον Επιτελάρχη του. «Κώστα συνεχίστε την αναφορά αργότερα  - έχουμε δουλειά να κάνουμε τώρα. Εσύ, το 2^ο και το 3^ο Γραφείο, ο διευθυντής πυροβολικού και ο σύνδεσμός της αεροπορίας, και ο βοηθός του 4^ου μείνετε πίσω. Οι άλλοι να γυρίζουν στις δουλειές τους. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο τώρα πριν οι μέραρχοί μου τραβήξουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις και κόψουν το Σώμα στην μέση.» Οι επιτελείς γύρισαν στα Μ577 και στα πόστα τους ενώ η μικρή ομάδα πήρε θέσεις κυκλικά γύρω από τον σωματάρχη. Ο Γιαννακάς ξανακοίταξε τον χάρτη και μετά τα πρόσωπα των στελεχών και φίλων του. Τα πρόσωπά τους έδειχναν την ντροπή της αποκοπής και την σοβαρότητα της κατάστασης. Ήξερε τι θα τους πει αλλά έψαχνε τον τρόπο. Ήταν όλοι τους όπως και αυτός κουρασμένοι, βρόμικοι, στεναχωρημένοι και με άσχημη διάθεση. Σηκώθηκε από την καρέκλα και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος. Προχώρησε προς το χάρτη γνωρίζοντας ότι όλοι τον κοιτάνε και έκανε ότι δήθεν τον μελετούσε. Η αλήθεια είναι ότι έψαχνε ακριβώς τα λόγια και την μέθοδο που θα ειπωθούν. Ο Διοικητής, ο Ηγέτης κρατάει τον Σχηματισμό πάνω του. Οι πράξεις του αντιγράφονται από τους κατώτερούς του μαζί με την ψυχολογία του. Αν οι διαταγές του ήταν σε ύφος μίζερο, η μιζέρια θα πέρναγε από την μικρή ομάδα, στους μεράρχους, στους ταξίαρχους, στους διοικητές των μονάδων μέχρι και τον τελευταίο στρατιώτη του. Είχε πενήντα χιλιάδες άνδρες – δικούς του άνδρες. Δεν είχε χρόνο να τους επισκεφτεί, να τους ανυψώσει το ηθικό, να ειδωθεί μέσα τους περήφανος και στητός. Γύρισε προς την μονάδα με ύφος αποφασισμένου ανθρώπου, με ύφος νικητή. «Ο κίνδυνος είναι οι τέσσερις τεθωρακισμένες με το καλύτερο υλικό. Θα πέσουν πάνω μας, οι δύο πρώτες από δυτικά και νότια ξεχωριστά και οι δύο από το βορρά μαζί. Θα προσπαθήσουν να περάσουν μέσα μας και να διαλύσουν την 3^η ΤΑΞΥΠ. Αν ο αρχιστράτηγός τους ήθελε να μας χτυπήσει στα ίσια θα έφερνε το 6^ο ΣΣ πάνω μας. Θα μπλέκαμε σε μάχη από προχτές, χωρίς να  περάσουμε πάνω από το Πλόντιβ, τρέποντας το 3^ο ΣΣ σε φυγή. Θυσίασε το 3^ο ΣΣ για να μας κυκλώσει και να μας διαλύσει, με ένα τέτοιο χτύπημα που είχαμε να δούμε 100 χρόνια. Το προηγούμενο έχασε την Μικρά Ασία. Δεν σκοπεύω αυτό να κάνει σύνορα στην Θεσσαλονίκη.» Οι άντρες του κούνησαν το κεφάλι συγκαταβατικά. «Πιστεύω ότι θα μας χτυπήσουν πρώτα από δυτικά και από νότια γιατί οι δρόμοι είναι καθαροί χωρίς δικές τους δυνάμεις ενώ από βόρεια θα χρειαστεί προσοχή μέσα στο πλήθος χτυπημένων φαλαγγών για να περάσουν προς την 20^η ΤΘΜ. Δεν θα το κάνουν με χαρά γιατί ξέρουν το υλικό της. Οι τεθωρακισμένες τους δυτικά έχουν Leopard2A4, η βόρεια SABRA αλλά η νότια αρχαία Μ48Τ2. Θα κάνουμε κάτι που η ελαφριά δομή μας επιτρέπει» Οι άντρες τον κοίταξαν με ελαφρύ χαμόγελο. Η ευχάριστη αναμονή πριν την απάντηση σε μια απορία. Γύρισε στον χάρτη και άρχισε να δείχνει με το δάχτυλο: «Σε ενέργεια από ΤΩΡΑ, η 25^η και η 23^η θα στρίψουν νοτιοδυτικά παράλληλα και θα πιάσουν έδαφος μπροστά στις 2 ΤΘΤ του 5^ου ΣΣ. Η 24^η ΤΘΤ θα επιτεθεί στην ΤΘΤ του 2^ου ΣΣ. Οι τρεις αυτές ΤΘΤ θα είναι από δω και πέρα οι δυνάμεις της ΧΧΤΘΜ. Η 50^η , η 33^η , η Γ’ ΕΑΝ και ένας ΛΕΕΠ σε υποστήριξη, θα επιτεθούν άμεσα στην ΤΘΤ του 6^ου ΣΣ. Η 34^η και η Β’ΕΑΝ σε ρόλο ασφάλειας της 3^ης ΤΑΞΥΠ, και μαζί με αυτή θα τραβήξουν ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ στην οδό Σόφιας-Πύργου και θα περάσουν μέσα από τις γραμμές ανεφοδιασμού των Τούρκων. Θα αποτελούν από εδώ και πέρα τις δυνάμεις της ΙΙΜΠ. Θα πέσει πάνω τους όλη η αεροπορία και τα ελικόπτερά τους οπότε να έχουν μαζί το 75% των αντιαεροπορικών. Θα συνεχίσουν μέχρι να φτάσουν στο Χάσκοβο.» 

Γύρισε προς τους άντρες, τα μάτια τους ανοιχτά με απορία χωρίς ίχνος μιζέριας. Είχε καταφέρει αυτό που ήθελε. «Η ΧΧΤΘΜ θα οπισθοχωρήσει αργά πίσω από την ΙΙΜΠ, και θα βοηθήσει ή θα αντικαταστήσει αυτές στον αγώνα κατά της ΤΘΤ του 2^ου ΣΣ. Σκοπός είναι από την Στάρα Ζαγόρα να τραβήξουμε προς το τριεθνές νότιο ανατολικά αποκόπτοντας μαζικά τις γραμμές τους. Ενώ θα περιμένουν να περάσουμε στο Σβίλενγκραντ και στα σύνορά μας, εμείς θα κόψουμε ανατολικά από το Χαρμανλί και θα οχυρωθούμε μέχρι το Γρανίτοβο. Η Β’ΕΑΝ θα πιάσει επαφή με το Δ’ΣΣ για αρχίσει να μας παρέχει διοικητική μέριμνα – πιθανό και μια μ/κ ταξιαρχία. Θα έχουμε 1 στρατιά δυτικά και πιθανόν μια ανατολικά και νότια. Μην το λάβετε υπόψη. Η δυτική θα είναι χωρίς εφόδια και με τους Σλάβους πίσω τους, ενώ ανατολικά το πιο καλό άρμα είναι της εποχής που είχα ένα αστέρι, πέντε τρίχες στο σαγόνι και καβάλαγα ΑΜΧ-30.» 

ΟΙ άντρες γέλαγαν ανοιχτά πια! «Σκοπός μας σε καμία μάχη δεν είναι η καταστροφή του αντιπάλου αλλά η καθυστέρηση αυτού μέχρι να πιάσουμε Θράκη. Με αντεπιθέσεις και μόνο θα τραβήξουμε ανατολικά, θα του κόψουμε τις γραμμές και θα τον @@ στο σημείο.» Τα μάτια του έβγαζαν φωτιά. «Κύριοι το Πλόντιβ δεν θα μείνει στην ελληνική ιστορία σαν την καταστροφή του Γ’ΣΣ αλλά σαν την καταστροφή της 1^ης Στρατιάς. Η αεροπορία και η Στρατιά να ενημερωθούν για την κίνησή μας» Δεν είχε κάτι άλλο να πει. Έβλεπε το επιτελείο του να «τρώγεται» να αρχίσει το έργο του. Ο ενθουσιασμός του τους είχε ηλεκτρίσει. «Άντε τι περιμένετε λοιπόν! Γρήγορα στα πόστα σας!»

Μια Θρακιώτικη νύχτα

Η οικογένεια μου έκανε 12 ώρες ταξίδι με το πούλμαν για έρθουν να με δουν, κουβαλώντας μαζί και την ενενηντάχρονη γιαγιά μου. Δεν θα έχαναν το σημερινό γεγονός με τίποτα και το ταξίδι στον Έβρο όσο κουραστικό και πολύωρο ήταν θα έβγαιναν με το χαμόγελο στα χείλη. Δεν είναι και λίγο να τιμηθεί κάποιος με το ανώτερο παράσημο της χώρας, πραγματικά οι δικοί μου έλαμπαν από υπερηφάνεια και από ότι έμαθα όλο το χωριό γιόρταζε μαζί τους. Η μονάδα  - γεμάτη αναπληρώσεις και αντικαταστάτες – ήταν σημαιοστολισμένη και ο ήλιος έκανε το γρασίδι της Θράκης να λάμπει. Το μεσημέρι έφτασε ο Πρόεδρος της δημοκρατίας μαζί με πλήθος δημοσιογράφων, και παρουσία του Τάγματος και της Διοίκησης του Στρατού, μου πέρασε το μετάλλιο στο στήθος. Έκλαιγα είναι η αλήθεια και μαζί και ο πατέρας μου και οι δικοί μου άνθρωποι στο πλήθος αλλά όχι για τον ίδιο λόγο με αυτούς.

Τον προηγούμενο μήνα οι εχθροί μας προσπάθησαν να μας κόψουν στην μέση. Πάντα είχαμε εχθρούς. Πολλούς και γύρω μας. Ζήλια για το μεγαλείο της φυλής μας, ζήλια για τα κατορθώματα μας. Ζήλια για το πιθανό μέλλον μας. Ο Πρωθυπουργός μας, αποφάσισε να δείξει ότι δεν ήμασταν τσιράκια της κάθε υπερδύναμης και η απάντηση ήταν μια επίδειξη ισχύος. Η επιχείρηση Καμπούλ ήταν το πρώτο βήμα - δεν ξέρω πολλά γιατί πάντα ήμουν πεζικάριος και "θρακιώτης" - αλλά από ότι μας είπαν στην ταξιαρχία, οι αλεξιπτωτιστές μας μαζί με τις ειδικές επιχειρήσεις κατέλαβαν το νησί μέρα μεσημέρι με τέτοιο αιφνιδιασμό που μονάδες δεν πρόλαβαν να ξεκλειδώσουν τις αποθήκες οπλισμού. Εκμεταλλευόμενοι για κάλυψη, τα δεκάδες τσάρτερ που πετούσαν στο αιγαίο, έπεσαν ακριβώς πάνω στις βάσεις των μονάδων ελιγμού τους, από μεταγωγικά που πετούσαν ακριβώς πίσω από τις ουρές των λευκών boeing. Άντρες μας είχαν φτάσει με πολιτικά αεροσκάφη και πλοία τις προηγούμενες μέρες απο όλη την Ευρώπη. Τους είχαμε στείλει εκεί, άλλαξαν πτήσεις και έφτασαν ανυποψίαστα στο εχθρικό έδαφος με διαβατήρια εξωτερικού. Υποδυόμενοι πολιτιστικά γκρουπ και ομάδες ποδοσφαίρου και κολύμβησης, προετοίμασαν το έδαφος για την επιχείρηση διαλύοντας όποια ελπίδα είχαν οι ντόπιοι για άμυνα με ενέδρες, δολιοφθορές και εκτελέσεις των ανώτατων στρατιωτικών την ώρα της επίθεσης. Το ναυτικό μας και η αεροπορία μας τους είχαν καλύψει πλήρως και οι ειδικές δυνάμεις κατέλαβαν το νησί με ευκολία που ούτε στα τρελά μας όνειρα δεν φανταζόμασταν. Η Ρόδος είχε πέσει και οι συνάδελφοι με τα σιέλ και τα μπορντό μπερέ θα ήταν ανυπόφοροι πια στα κοινά γεύματα.

Ο Πρόεδρός μας Ταγίπ Ρετζέπ Ερντογάν έλαμπε στην τηλεόραση όσο ο Πρωθυπουργός μας Αχμέτ Νταβούτογλου πρότεινε κλαδί ειρήνης στους Έλληνες και ησυχάζοντας τους ξένους για τους πολίτες τους στο νησί, οι οποίοι απο θαύμα είχαν λιγότερες απο δέκα απώλειες και αυτές απο καρδιακές προσβολές ή ατυχήματα με αυτοκίνητα. Η Τουρκία μας ήταν πια περιφερειακή υπερδύναμη και δεν θα κοβόταν για κανένα γκρουπ τρομοκρατών και για κανένα σιωνιστικό λόμπι. Οι Ευρωπαίοι, οι Εβραίοι και οι Αμερικάνοι είχαν πάρει το μάθημά τους και αμέσως έτρεξαν να πατήσουν την Ελλάδα στο λαιμό. Τους έταξαν επιστροφή της νήσου και εμείς δεχτήκαμε, φυσικά για όφελος της ελληνοτουρκικής φιλίας! Οι Έλληνες ήξεραν οτι δεν ήταν κάτι προσωπικό - μόνο business. Τέσσερις μέρες μετά οι Ρωμιοί και με πρόφαση τις συζητήσεις είχαν ολοκληρώσει την επιστράτευση και μεταφέρει τις εφεδρικές μονάδες τους στην Σαλονίκ. Μέσα μας το ξέραμε όλοι οι στρατιώτες, οτι θα τους αγκαλιάζαμε σύντομα και οι αγκαλιές θα ήταν με βλήματα και σφαίρες.

Εγώ τα άκουγα μέρα με την μέρα απο το πόστο του συχωρεμένου του ξαδέρφου μου από το τάγμα πληροφοριών του ΣΣ, τον οποίο έβλεπα καθημερινά για φαΐ στην λέσχη Αξιωματικών. Οι Έλληνες όπως που είπε εκτέλεσαν μια "σφεντόνα" αρχικά. Σφεντόνα είναι μια παλιά αμερικανική τακτική. Όταν η κατάσταση το επιτρέπει στέλνεις όσο μπροστά γίνεται όλες τις μονάδες ΔΜ μαζί με τις προμήθειες που θέλεις για αργότερα. Οι μονάδες μάχης μένουν πίσω όσο πιο μακριά είναι δυνατόν για να έχουν πλεονέκτημα αιφνιδιασμού.  Την τελευταία στιγμή οι μονάδες αυτές έρχονται τάχιστα μπροστά βρίσκοντας έτοιμες και στημένες τις μονάδες ΔΜ και όχι σε φάλαγγες χιλιόμετρα πίσω και - στο φίλιο για μας - έδαφος της Ισκεσέ. Ανεφοδιάζονται και περνούν κατευθείαν σε επίθεση, Η σφεντόνα επιτρέπει τις πιο δυσκίνητες και αργές μονάδες ενός στρατού να είναι σε θέση και με ανοιχτούς τους δρόμους για τις μονάδες ελιγμού εφοδιάζοντας αυτές στην συνέχεια άμεσα. Μετά από τις δυνάμεις ΔΜ ακολούθησαν οι μονάδες Πυροβολικού. Με τον ίδιο τρόπο αυτές θα είναι εκτός του οδικού δικτύου και έτοιμες για υποστήριξη. Το επόμενο βήμα θα ήταν η κίνηση των βαρέων μονάδων τους εμπρός.  Ο ξάδερφος μου, Λοχαγός και αυτός και έμπειρος απο τα τουρκοσυριακά σύνορα, εξεπλάγην με την όλη ελληνική κίνηση γιατί είχε γίνει με μια πλήρη και τεράστια σε μέγεθος επιχείρηση πληροφοριών. Γνωρίζοντας ότι θα τους βλέπαμε μέσω των Τούρκων εκεί οι Έλληνες αποφάσισαν να εκτελέσουν μια μοναδική μασκίροβκα για την κάλυψη όσο το δυνατόν των μονάδων τους που έρχονταν ανατολικά. Ένα τμήμα τους γνωρίζοντας τουρκικά έστελνε καθημερινά πληροφορίες σε μια προσπάθεια να πλήξει την εμπιστοσύνη μας στα στοιχεία μας εκεί αλλά και να μας γεμίσουν με ψέματα. Δίνοντας από αληθινές μέχρι ακραίες πληροφορίες πονοκεφάλιασαν το τμήμα του ξαδέρφου μου φουσκώνοντας την ροή πληροφοριών για τις οποίες δεν ξέραμε ποιες ήταν σωστές και ποιες όχι. Στην συνέχεια έβαλαν σε εφαρμογή ένα παθητικό σχέδιο παραπλάνησης. Όλα τα σήματα οι πινακίδες και οι σημαίες αφαιρέθηκαν, κάποια έμειναν σε μονάδες ενώ άλλες μονάδες άλλαξαν μεταξύ τους. Ακόμα και όταν κάποιος έμπιστος έβλεπε μια μοίρα πυροβολικού να περνάει το σήμα που μας έδινε ήταν από μοίρα στα νησιά τους ή από άλλου τύπου μονάδα. Στείλαμε γρήγορα άντρες για απευθείας αναγνώριση αλλά δεν έμαθα ποτέ νέα τους και δεν ξέρω αν γύρισαν πίσω ζωντανοί. Οι Ρωμιοί έκαναν την κατάσταση χειρότερη για μας με φωτιές. Έκαιγαν στον διάβα τους από πετρέλαιο σε βαρέλια μέχρι λάστιχα. Βαριά Α/Α έφτασαν απο δυτικά μέσα στο πέπλο του καπνού χωρίς να πάρουμε χαμπάρι. Εξαιρετική δουλειά έκαναν με την ασφάλεια επικοινωνιών τους. Ποτέ δεν μίλησαν ανοιχτά, ποτέ δεν χρησιμοποίησαν κινητά τηλέφωνα. Προσπαθούσαμε και είχαμε επιτυχία στο να βρούμε τις εκπομπές των αρχηγείων τους αλλά μετά από λίγο ήταν τόσα πολλά, όσο του σοβιετικού στρατού το 45, και αδύνατο να βρούμε πια ήταν αληθινά και ποια ψεύτικα. Η φωτιά και η κίνηση σταμάτησαν μόνο όταν οι ίδιοι σταμάτησαν 2 μέρες μετά κοντά στα σύνορα και τότε - μόνο τότε - πήραμε χαμπάρι τα 3 ΣΣ.  Είχαν μαζευτεί πυκνά σε μια μικρή λωρίδα γης σε οριζόντια διάταξη, μπρος στην αραιά κάθετη διάταξη μας στο ποτάμι. Οι ΤΘΤ και οι Μ/Κ Ταξιαρχίες μας συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της Θράκης μας μέχρι να δουν αν θα περάσουν απέναντι αλλά πιστεύαμε  θα ήταν καθαρή αυτοκτονία εκ μέρους τους ακόμα και σε τέτοιο όγκο – και σε ίδιους αριθμούς με μας. Δεν φανταστήκαμε ποτέ ότι θα είχαν τέτοιο θράσος. Το ίδιο βράδυ επιτέθηκαν.

Οι διαταγές μου ήταν να καλύπτω το κανάλι ανατολικά του Έβρου στα νότια της Θράκης σχεδόν Απέναντι από το Δεδεαγάτς. Το κανάλι ήταν το σύνορο και δεν έπρεπε να το περάσει κανείς. Μου έδωσαν μια ζώνη τριών χιλιομέτρων στην οποία το ΜΧ μας είχε κλείσει από τις δύο μεριές με φούσκωμα  των αρδευτικών καναλιών. Κοντά στο δεξί κανάλι υπήρχε δασώδης περιοχή ενώ στο αριστερό καλάμια και απεριόριστη ορατότητα μέχρι την θάλασσα. Δεξιά και αριστερά μου ήταν οι άλλοι δύο λόχοι του τάγματος και πίσω μου και σε απόσταση η διοίκηση και οι βαριοί όλμοι. Μπροστά ήταν ο «κίνδυνος» για την διοίκηση της Ταξιαρχίας: μια παλιά γέφυρα στο κανάλι για τις αγροτικές μεταφορές και το εμπόριο. Δεν ήταν γέφυρα για άρματα, αλλά τους τρόμαζε έτσι και αλλιώς, παραβλέποντας οτι τα μ/κ των Ελλήνων και τα άρματα, μπορούσαν με προετοιμασία να περάσουν και τα 3 υδάτινα εμπόδια γύρω μου.  Η παράβλεψη ολοκληρώθηκε με μια διμοιρία ΜΧ η οποία παγίδευσε την γέφυρα και το μοιραίο βράδυ φύτευε νάρκες πίσω της. Ζω γιατί κανείς απέναντι δεν ήθελε να περάσει από ένα τόσο εμφανές σημείο. Ζω και γιατί είχα στήσει τον λόχο όπως πίστευα εγώ και όχι όπως ο συνάδελφος του 3ου γραφείου που μας ήθελε γραμμικά και μπροστά για επίδειξη δύναμης. Αν είναι δυνατόν επίδειξη δύναμης μπροστά σε 300 άρματα… Καταρχήν πίσω και αρκετά μακριά απο το ποτάμι έβαλα την ουμα με τα SABRA. Μαζί τους έκατσα εγώ με το AIFV μου και τα 2 Μ106. Στα πλαϊνά και μπρος έβαλα τον υπολοχαγό μου με την 1η διμοιρία και τα AIFV-ΑΤ που μου είχαν δώσει. Τις άλλες δύο διμοιρίες μου, τις έβαλα σε απόσταση δεξιά μου και σε διάταξη κάθετη στο κανάλι δυτικά  με τους πύργους να κοιτάνε προς το δάσος που κάλυπτε το δεξί κανάλι – βόρεια και παράλληλα με αυτούς. Τα ΤΟΜΑ του υπολοχαγού μου είδαν πρώτα τον εχθρό να έρχεται περνώντας το Έβρο απο τις γέφυρές του κοντά στα μεσάνυχτα. Πάνω απο τα κεφάλια μας και αρκετά πίσω είχαμε ένα UH-1 και ένα land rover με συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Οι επικοινωνίες του ελληνικού συγκροτήματος προς τα τμήματά του καταγράφηκαν και η θέση του σημειώθηκε απο τα αζιμούθια των πηγών των σημάτων. Ο ταξίαρχος είχε διαταγές να βαρέσουμε μόλις περάσουν το ποτάμι - ακόμα ήταν εντός των συνόρων τους - και με την αναφορά μας και την πληροφορία των μέσων η/π έδωσε το πυρ σε όλα τα τμήματα. Είχα τα δύο AIFV με TOW. Έριξαν κατά του εχθρού και ανέφεραν 3 πλήγματα. Οι Έλληνες απάντησαν με πυροβολικό. Η περιοχή στο κανάλι πήρε φωτιά.

Ζήτησα στο δίκτυο του τάγματος βοήθεια και αυτοί παρέπεμψαν το σήμα μου στην ταξιαρχία και στο προσκείμενο ΣΒΠ του ΣΣ. Δέκα χιλιόμετρα πίσω από την ταξιαρχία μου και είκοσι από την θέση μου ένας ουλαμός ΠΕΠ ειδοποιήθηκε. Η τριάδα του πληρώματος ανα κάθε εκτοξευτή πέρασε τα στον υπολογιστή βολής τα δεδομένα που δέχτηκε από την πυροβολαρχία τους χωρίζοντας τον στόχο σε τομείς βασιζόμενοι στα στοιχεία μου και στην εικόνα των ραντάρ αντιπυροβολικού. Όταν ο  υπολογιστής βολής τέλειωσε ειδοποίησε το πλήρωμα να εκκινήσει την διαδικασία βολής. Το κουτί με τις ρουκέτες πίσω στο όχημα έστριψε προς την κατεύθυνση του στόχου, μια ελληνική πυροβολαρχία Μ109, 40 χιλιόμετρα μακριά. Όταν ο υπολογιστής κλείδωσε το κουτί στο σωστό αζιμούθιο και ανύψωση, ειδοποίησε το πλήρωμα με μια πράσινη ένδειξη στην οθόνη του. Ο λοχίας του σκάφους πάτησε έναν διακόπτη και οι ρουκέτες έφυγαν μια προς μια. Με την τελευταία να αποχωρεί από το κουτί εκτόξευσης, το τελευταίο γύρισε στην θέση πορείας, κλείδωσε και το πλήρωμα απομάκρυνε γρήγορα τον εκτοξευτή σε άλλο προσχεδιασμένο σημείο για ανεφοδιασμό και αναμονή άλλης αποστολής. Το αντιπυροβολικό ήταν παιχνίδι που παιζόταν και από τις δύο μεριές και οι Έλληνες είχαν πληθώρα MRLS. Δεν είδαμε ποτέ τις ρουκέτες, ούτε και οι Έλληνες απέναντι από το κανάλι. Οι ρουκέτες έπαιζαν σε άλλο πεδίο μάχης για το οποίο εμείς οι πεζοί μπαίναμε μόνο όταν ήμασταν δέκτες τους. Μετά το απόγειο τους οι ρουκέτες κατέβηκαν με ταχύτητα πάνω στην ελληνική μοίρα. Σε προκαθορισμένο ύψος άνοιξαν τις κεφαλές τους και εκτόξευσαν 250 βομβίδια  ενώ οι Έλληνες ετοιμάζονταν για την τέταρτη βολή πάνω μας. Δεν πρόλαβαν. Τα βομβίδια χτύπησαν κάποια πυροβόλα – όχι όλα όσα θέλαμε – διέλυσαν τα οχήματα υποστήριξης και όποιον ήταν έξω από τα θωρακισμένα Μ109. Εν καιρώ η πυροβολαρχία θα στεκόταν πάλι στα πόδια της, αλλά εμείς είχαμε βγει από τα πλάνα τους – δόξα το Θεό. Τα AIFV ήταν με πύργο και σε τρύπες στο χώμα και δεν είχα απώλειες, αλλά η διμοιρία ΜΧ δυστυχώς χάθηκε όλη μαζί με το υλικό και το προσωπικό της.

Αφήνοντας τα καθήκοντα αντιπυροβολικού στο φίλιο ΣΕΠ η ΤΑΞΠΖ μου εστίασε στο εχθρικό αρχηγείο. Με τα στοιχεία των μέσων του ηλεκτρονικού πολέμου έστειλε την θέση σε μια από τις τρεις πυροβολαρχίες μας με τις «Καταιγίδες» των 155 χιλιοστών. Ο διευθυντής του πυροβολικού διέταξε μια βολή time on target – όπου τα πυροβόλα στέλνουν βλήματά με διαφορετικά γεμίσματα, γωνίες βολής και χρονικά διαστήματα ώστε να πέσουν όλα μαζί στο ίδιο σημείο την ίδια ώρα. Ο Λοχαγός της Πυροβολαρχίας, είδε τα δεδομένα και από τον δικό του υπολογιστή έστειλε στα πυροβόλα το επιθυμητό σημείο και ώρα πρόσκρουσης, και ζήτησε πυρομαχικά διπλής ενέργειας – εμπρηστικά/εκρηκτικά. Τα πυροβόλα πήραν την εντολή και ενώ γέμιζαν ο υπολογιστής βολής τους ανέλυσε τα δεδομένα δίνοντας γωνίες και γεμίσματα στο αυτόματο σύστημα γέμισης – τροφοδοσίας – ανύψωσης του πυροβόλου. Το πλήρωμα απλώς είχε να πατήσει το κουμπί βολής, και το έκανε, μόλις ο Λοχαγός έστειλε απάντηση ύστερα από τις αναφορές τους. Οκτώ πυροβόλα έριξαν από τρεις βολές, και γρήγορα όπως και τα ΠΕΠ νωρίτερα άλλαξαν θέση προς νέο σημείο. Τα 24 βλήματα έπεσαν εντός ενός κύκλου με διάμετρο χιλίων μέτρων, στον οποίο πιθανό να ήταν τα Μ113 και τα Μ577 τους. Δεν ξέρω τι χτυπήσαμε και τί επίδραση είχε στην επίθεσή τους καθώς δεν είχαν χρόνο να σκεφτώ. Στο δίκτυο του λόχου ο υπολοχαγό μου ανέφερε μονάδες του εχθρού σε μάζα να έρχονται από αριστερά προς τον λόχο που βρισκόταν νότιά μου. Βγήκα από τον πύργο και κοίταξα προς τα εκεί: Ο λόχος τοποθετημένος σε γραμμή φλεγόταν απο άκρη σε άκρη! Στο βάθος έβλεπα λάμψεις, δεκάδες λάμψεις από τα άρματα του εχθρού. Ο υπολοχαγός με κάλεσε ξανά για να αναφέρει αραιές βολές προς τα οχήματά του χωρίς απώλειες. Δεν είχε νόημα να βαράνε στα τυφλά εκτός και αν η κύρια ενέργεια στον τομέα μου ήταν από αλλού! Κάλεσα τους δύο ανθυπολοχαγούς της 2^ης και 3^ης διμοιρίας στα δεξιά μου. Ανέφεραν θόρυβο αλλά καμία κίνηση μπροστά ή δεξιά τους. Με τα 4 άρματα και το ΤΟΜΑ μου πήγα να βρω τις δύο διμοιρίες μου ενώ τις να διέταξα να μπουν μέσα στο δάσος και να μου αναφέρουν τι γινόταν στα βόριά μου. Με το που έφτασαν στα πρώτα δέντρα κατέβασαν τους άντρες τους πεζούς για προστασία και αναγνώριση και προχώρησαν μπροστά. Φτάνοντας κοντά στο κανάλι διαπίστωσαν ότι εχθρικές δυνάμεις είχαν περάσει τον δεξί λόχο του τάγματός μου σε βάθος και τράβαγαν προς την διοίκηση. Με ενημέρωσαν, και με τις διαταγές μου άρχισαν να βάλουν με ότι είχαν κατά των ελληνικών τομπ και  φορτηγών που περνούσαν μπροστά τους. Τα ελληνικά οχήματα δεν είχαν ελπίδα και τα πράγματα χειροτέρεψαν για αυτά μόλις τα τμήματα κάλεσαν όλμους πάνω τους. Ακάλυπτοι οι πολυβολητές τους μπήκαν μέσα σε όσα Μ113 δεν φλέγονταν, οι άντρες από τα φορτηγά πηδούσαν στο χώμα για να καλυφθούν, μέχρι τότε ενώ το πεζικό τους που αντάλλαζε βολές με το δικό μας χτυπήθηκε άσχημα. Κάλεσα το τάγμα για να τους ειδοποιήσω και για να ζητήσω ότι ΠΒ είχαμε – δεν πήρα ποτέ καμία απάντηση, ήταν αργά. Ήμασταν μόνοι μας.

Ο εχθρός κάλεσε άρματά. Παλιά Leopard 1  προς υποστήριξη του πεζικού έφτασαν κοντά και άρχισαν τις βολές οπότε είχα και την πρώτη απώλεια οχήματος. Διέταξα τις δύο διμοιρίες να οπισθοχωρήσουν αφήνοντας πίσω, τους άντρες τους υπο προπέτασμα καπνογόνων για να γλυτώσουν από το φονικό πυρ – θα χρειαζόμουνα τα πυροβόλα τους για αργότερα. Έφτασα με τα 4 άρματα τα οποία άρχισαν να χτυπάνε τον εχθρό ταγμένα σε μια γραμμή παράλληλη στην γραμμή εφόδου τους, εγώ με κρυμμένο το ΤΟΜΑ πίσω από ένα από τα SABRA βαρούσα ότι μπορούσα. Μερικά λεπτά μετά με ένα SABRA εκτός και αρκετά Leopard απέναντι να φλέγονται αποσυρθήκαμε πίσω από το δάσος γιατί τα πυρομαχικά άρχισαν να τελειώνουν. Φτάνοντας στις άκρες των δέντρων η αεροπορία τους με μια χαμηλή πτήση ράντισε το δάσος με βόμβες. Οι πεζικάριοί μου είχαν χαθεί! Με ταχύτητα  συγκεντρωθήκαμε ταραγμένοι κοντά στους όλμους και με τα οχήματα μπήκαμε σε ένα σχηματισμό κύκλου με τα πυροβόλα προς τα έξω αναμένοντας το τέλος.

Οι Έλληνες είχαν περάσει σε όλο το μήκος του Έβρου από το σημείο μας και μετά κατευθύνθηκαν βόρια και με μάζα. Η κάθετη αυτή γραμμή φάρδυνε, όταν μπήκαν 20 χιλιόμετρα ανατολικά και οχυρώθηκαν με πλήρη κάλυψη αντιαεροπορικών και αντιαρματικών. Προς έκπληξή μας  - ευτυχώς γιατί δεν είχαμε πυρομαχικά για δράση διαρκείας - μας άφησαν στην ησυχία μας, εκτός από κάποια τροχοφόρα που μας έλεγχαν από μακριά. Τρεις μέρες. και δύο αποτυχημένες επιθέσεις μας μετά, οι Έλληνες έφυγαν όπως ήρθαν. Μια διμοιρία αναγνώρισης, μας βρήκε και την επόμενη ανακηρύχτηκα εθνικός ήρωας. Είχαμε δώσει πίσω τη Ρόδο, τα ΜΜΕ έκαναν ερωτήσεις, και η ηγεσία έψαχνε για ήρωες παρουσιάζοντας την αποτυχημένη άμυνά μας στο ποτάμι ως ξένο δάκτυλο. Το  συγκρότημα του λόχου μου την έβγαλε με 100 νεκρούς και 40 τραυματίες στα 250 άτομα, μοναδική επιτυχία όπως μου είπαν, και ήμουν στην λίστα για ταχεία προαγωγή. Η χώρα τελικά δεν μοιράστηκε και η επίδειξη ισχύος είχε πετύχει. Οι μόνοι παραπονεμένοι ήταν οι «Θρακιώτες» που κείτονταν για πάντα εκεί στα ιερά χώματα της. Η «επιτυχία» μου αυτή - να φύγω από το δάσος αφήνοντας τους άντρες μου εκεί για πάντα - ήταν και η αιτία που έκλαιγα και όχι το παράσημο στο στήθος. Χαμογέλασα διάπλατα για να μην καταλάβει ο πατέρας ότι τα δάκρυα ήταν πόνου και όχι χαράς.

Η δεύτερη ναυμαχία της Λήμνου

Οι επιχειρήσεις στη Λέρο είχαν τελειώσει μέσα σε λίγες ώρες απο την στιγμή που πάτησαν οι πρώτοι Τούρκοι στο νησί. Οι Φούρνοι και οι Οινούσσες είχαν πέσει και μάλιστα σε λιγότερο χρόνο απο παρόμοιες ενέργειες. Ο πρωθυπουργός κοίταζε την οθόνη στο τοίχο με λύπη στα υπόγεια του πενταγώνου.

Την ώρα που η παγκόσμια κοινότητα είχε στραμμένη την προσοχή της στην Ουκρανία, ο ίδιος βρισκόταν στις Βρυξέλλες και ο υπουργός εξωτερικών στο Κίεβο, οι γείτονες εκτέλεσαν με απόλυτη επιτυχία την επιχείρηση Suga.

Οι τοπικές αλλά και οι εν Αθήνα δυνάμεις του ελληνικού στρατού αιφνιδιάστηκαν απο την απότομη έφοδο των 2 επίλεκτων αερομεταφερόμενων ταξιαρχιών της χωροφυλακής - κατευθείαν απο τις βάσεις τους στο Κουρδιστάν στις δυο το πρωί. Καμία προειδοποίηση δεν είχαν ούτε απο τα φαινομενικές ειρηνικές σχέσεις, προ της εισβολής ανάμεσα στις δύο χώρες. Καμία προειδοποίηση από τα τοπικά μέσα πληροφοριών την ώρα που οι 2 α/φ ταξιαρχίες διέσχιζαν την Μ Ασία. Ειδοποίηση δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει για τους δύο σχηματισμούς ατομικά: η οικονομική κρίση είχε στερήσει πόρους από την υπηρεσία πληροφοριών του στρατού και δεν παρακολουθούσε καμία μη στρατιωτική μονάδα.

Ο πρωθυπουργός και ο ΥΠΕΞ ήρθαν Αθήνα με το πρώτο αεροπλάνο ξημερώματα, για να μάθουν σοκαρισμένοι δεύτερη φορά, ότι οι Τούρκοι ζητούσαν ευγενικά εκεχειρία και διάλογο για επιστροφή των νήσων.

Στο έκτακτο συμβούλιο εθνικής ασφαλείας η  ηγεσία διαπίστωσε ότι δεν μπορούσαμε να πάρουμε πίσω τα νησιά χωρίς μεγάλες απώλειες σε πολίτες και υλικά. Το δόγμα της ανακατάληψης είχε αποτύχει παταγωδώς απο τον απόλυτο αιφνιδιασμό που άφηνε την Ελλάδα προ τετελεσμένων. Οι ηγέτες αποφάσισαν να αποδεχτούν την εκεχειρία «προς όφελος των πολιτών» στις 10 το πρωί. Είχαν μπροστά τους τέσσερις ώρες. Ο πρωθυπουργός ζήτησε έναν άσσο από τον ΥΠΑΜ.

Ο ΑΓΕΕΘΑ διέταξε στις εφτά το πρωί την κατάληψη του θύλακα του Καραγάτς. Στις 8 τον ειδοποίησαν οτι η 3η Μ/Κ ΤΑΞΠΖ με πολύ τόλμη - και πολλά πολλά νεύρα - μπήκε στον θύλακα αμαχητί. Οι τούρκοι είχαν εγκαταλείψει το θύλακα το βράδυ και μυστικά. Το μόνο πράγμα που έδωσε στην 3η και στο προσωπικό της την εντύπωση πολέμου ήταν οι γέφυρες και οι εγκαταστάσεις που ανατινάχτηκαν όταν τα πρώτα VBL πέρασαν το συρματόπλεγμα. Ούτε αεροπλάνα, ούτε ελικόπτερα, ούτε πυροβολικό τους ενόχλησαν! Οι Τούρκοι δεν προχώρησαν σε περαιτέρω ενέργειες!

Τα δύο κύρια δόγματα που κυριαρχούσαν επι 20ετίας στο ΥΠΕΞ και στο ΥΠΑΜ αποδείχθηκαν κούφια στην πράξη. Η ΤΗΚ έμενε πάνω από τα εδάφη της και το ναυτικό της, αν και έπιασε θέση μεταξύ των λοιπών νήσων μας, δεν κινούταν επιθετικά.

Μάλιστα οι μόνες ενέργειες εκτός των νήσων και των αεραποβάσεων ήταν εμπλοκές των νυχτερινών CAP (με 7 ελληνικά και 11 τουρκικά f16 θύματα) ενώ στην θάλασσα η μόνη ενέργεια ήταν οι ανταλλαγές πυρών μεταξύ ΠΚΒ και απο τις δύο πλευρές, με 1 ελληνική και 2 (πιθανόν 3) τουρκικές να έχουν βυθιστεί.

Ο ΥΠΕΞ αναχώρησε για την Ελβετία για τις συνομιλίες. Το βράδυ ενημέρωσε ότι δεν υπήρχε καμία πρόοδο, οι γείτονες ζητούσαν την υφαλοκρηπίδα και εναέριο και θαλάσσιο έλεγχο στον 25ο κάθετο για να γυρίσουν τα νησιά.

Οι εικόνες στα ΜΜΕ έδειχναν όλη τη μέρα εικόνες απο το λιμενικό που μάζευε πρόσφυγες απο καΐκια και βάρκες, εικόνες απο τα τουρκικά κανάλια με σημαίες στην Λέρο, και αιχμάλωτους και νεκρούς φαντάρους. Οι αγουροξυπνημένοι απο τις σειρήνες Έλληνες ήρθαν στην πραγματικότητα, μετά από τις λυκοφιλίες των προηγούμενων ετών. Οι δρόμοι γέμισαν με κόσμο θυμίζοντας τις ασπρόμαυρες αναμεταδόσεις του 40. Οι άντρες αναχωρούσαν με όλα τα μέσα για τις μονάδες τους. Λιμάνια, σταθμοί λεωφορείων και τρένων γέμισαν με άντρες. Το απόγευμα έμαθαν και τις τουρκικές απαιτήσεις και τον αριθμό των νεκρών και αγνοούμενων... Η επιστράτευση προχωρούσε με ταχύ ρυθμό.

Ο πρωθυπουργός επικοινώνησε με ΝΑΤΟ, ΕΕ αλλά μάταια. Του συνιστούσαν ηρεμία και διπλωματία. Μετά από μια σύσκεψη με τους αρχηγούς των κομμάτων, πήρε τηλέφωνο τον υπουργό άμυνας και αυτός τον Α/ΓΕΕΘΑ.

Το σχέδιο είχε δουλευτεί στα χαρτιά μόνο μετά απο επιμονή του ίδιου που προερχόταν απο τον αντιαεροπορικό κλάδο του ΕΣ. Τα 5 Σάμος, τα ZUBR, και ότι έπλεε και είχε πυροβόλο, βγήκαν από τον ναύσταθμο το επόμενο πρωί μαζί με δεκάδες(!) εμπορικά τάνκερ και roro που ήταν δεμένα μέχρι τότε στα στενά της Σαλαμίνας. Είχαν προηγηθεί ετοιμασίες και κομβόι υλικού και κόσμου προς το Βόλο και την Αθήνα. Το μεσημέρι με αργές κινήσεις και με την προστασία των ανθυποβρυχιακών ελικοπτέρων ο ο αποβατικός στόλος έφτασε και μπήκε στο Παγασητικό. Οι φρεγάτες τα περίμεναν έξω από τα στενά και το βράδυ ξεκίνησαν το ταξίδι τους με πορεία βορειανατολικά με τα υποβρύχια και τα ελικόπτερα του ναυτικού μπροστά τους. Η πορεία αργή, προσεκτική και με ενα εμφανή προορισμό: Ίμβρος

Μέσα απο ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο με θέα στο αιγαίο πάνω στο πανέμορφο Πήλιο, ένα νεόνυμφο ζευγάρι είδε τα πλοία να εξέρχονται με μια οπτική συσκευή νυκτός. Ένα email στάλθηκε σε γνωστό ιστότοπο με συνταγές για ένα βραστό κατσαρόλας. Το αρχηγείο της ΜΙΤ είδε το μήνυμα και ειδοποίησε το TDK. Μια δύναμη, ξεκίνησε από το νότο για την περιοχή ανάμεσα στην Ίμβρο και την Τένεδο.  Ο υπόλοιπος στόλος θα ξεκινούσε απο τον Γκιολτζούκ για τα στενά. Οι δύο μοίρες θα συναντιόνταν με διαταγές αρκετά απλές: να βυθίσουν, εφ όσον πλησιάσουν, τα ελληνικά πλοία.

Το Ωκεανός βρισκόταν αυτές τις 3 ημέρες στο πάτο της θάλασσας ακριβώς λίγο έξω από τα στενά του Ελλησπόντου. Ήταν εκεί σχεδόν δύο εβδομάδες ως μέσο αναγνώρισης, και με την έναρξη του πολέμου έλαβε διαταγές να "εξαφανιστεί" παντελώς. Οι άντρες με κομμένη την ανάσα άκουσαν να περνάει σχεδόν από πάνω τους ο τουρκικός στόλος. Ο κυβερνήτης ευχήθηκε ο Ωκεανός να μην έχει την μοίρα των αδερφών σκαφών στην Κύπρο και η ευχή του εισακούστηκε: έλαβε ένα μήνυμα και έδωσε τις διαταγές στον ύπαρχο να τις εκτελέσει, με ανακούφιση και γεμάτος χαρά. Το υ/β σηκώθηκε σιγά - όσο πιο σιγά γινόταν -  και έλαβε πορεία επαφής με το Leonid Nevsky ένα ρωσικό πετρελαιοφόρο που έβγαινε από τα στενά. Καμία του κίνηση δεν έγινε γρήγορα, η προπέλα κινούταν ίσα για να φέρει το σκάφος στη επιθυμητή θέση 100 πόδια κάτω απο αυτό, ακολουθώντας την ίδια πορεία, προς το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Η θέση του Ωκεανού σε λίγες ώρες θα ήταν βόρεια του τουρκικού στόλου και βόρειο - ανατολικά της ελληνικής αρμάδας που ερχόταν μεταξύ Λήμνου και Αγ. Ευστρατίου.

Η απόσταση των δύο στόλων πλησίαζε τα 60 μίλια. Κανένα πλοίο απο τους δύο στόλους δεν ήξερε την ακριβή θέση του εχθρού - τα ραντάρ ήταν κλειστά και τα λιγοστά τους ΜΕΑ είχαν απλωθεί στο υπόλοιπο αιγαίο. Οι σχηματισμοί τους ήταν ίδιοι σε μορφή. Μπροστά τα υ/β και τα ΠΚΒ, πίσω οι φρεγάτες και στην ελληνική περίπτωση πιο πίσω τα α/γ και τα εμπορικά.

Η τουρκική αεροπορία εντωμεταξύ είχε συγκεντρωθεί στα βόρεια αεροδρόμια. Αυτή η απόφαση πάρθηκε την νύχτα όταν διαπίστωσαν τις μετασταθμεύσεις των μοιρών με τα νεότερα αεροσκάφη της ΠΑ βόρια. Η ΤΗΚ δεν είχε σχεδιάσει ποτέ μια τέτοια μεταστάθμευση, πάντα πίστευε οτι θα πολεμήσουν τμηματικά σε όλο το αιγαίο. Οι Έλληνες από ότι φαντάζονταν θα έφτιαχναν μια γροθιά με σκοπό την Πάνορμο, το Παλαιόκαστρο, ίσως και τις γέφυρες στο Βόσπορο. Η ΤΗΚ είχε επίσης αποστολή να βοηθήσει τον στόλο από τις ελληνικές comao, αποστολές που οι έλληνες ήταν τρομερά έμπειροι, και να αποκτήσει συνολική αεροπορική κυριαρχία. Στο νότιο τμήμα άφησαν μια 40αρα παλιά F4 στην Αττάλεια και στην Μερσίνα, σε περίπτωση που η Κύπρος έκανε επίθεση, και άλλα 60 τέρμα ανατολικά για τους Κούρδους. Το τουρκικό ναυτικό είχε αφήσει τα μισά του α/φ στη Νταλαμάν και τα άλλα μισά στην Μερσίνα. Αν πήγαιναν όλα καλά θα έβγαιναν για να αναγνωρίσουν τα ΠΚΒ του ΠΝ στις Κυκλάδες και να τα βυθίσουν με βλήματα επιφανείας. Η αεροπορία στρατού ενισχυμένη με τα ε/π της στρατοχωροφυλακής, είχε τα μισά της α/φ στην Έφεσο σε περίπτωση που χρειάζονταν βοήθεια οι δυνάμεις κατοχής στα τρία νησιά, ενώ τα άλλα στάλθηκαν στην Θράκη που έβραζε από προετοιμασίες. Τα πρώτα πακέτα της THK άρχισαν να απογειώνονται έμφορτα και να συγκεντρώνονται σε σμήνη.

Ττα ελληνικά  AWACS  προχώρησαν προς το αιγαίο. Δεν είχαν αντίστοιχο σύστημα ανατολικά, και έμπειρα από τις επιχειρήσεις στη Λιβύη, άνοιξαν τα ραντάρ τους. Η εκπομπή τους ανιχνεύθηκε από αεροσκάφος ηλεκτρονικού πολέμου της ΤΗΚ. Το CN235 άρχισε παρεμβολές και έστειλε σήμα στη διοίκηση. Η ώρα της σύγκρουσης είχε φτάσει.

Η εικόνα απο τα Erieye μεταδόθηκε αρχικά στο ΑΤΑ. Το πρώτο πακέτο αεροσκαφών ήταν μία και μόνη μοίρα με Mirage-2000EGM/BGM. Πέταγε  σε κύκλους χαμηλά πίσω απο τη Λήμνο. Η μοίρα έστριψε ανατολικά και πέρασε πάνω απο το νησί. Το απόσπασμα Η/Π της Α/Β της Λήμνου ξεκίνησε τις παρεμβολές μόλις τα είδε και ειδοποίησε την παράκτια συστοιχία MM40 να ετοιμαστεί.

Τα τουρκικά πλοία είδαν τις οθόνες τους να γεμίζουν σύννεφα. Οι OHP έστρεψαν τους εκτοξευτές τους δυτικά και περίμεναν. Τα ελληνικά α/φ δεν είχαν καθαρή εικόνα - ακόμα.

Το Ωκεανός έκοψε ταχύτητα και αναδύθηκε στα απόνερα του Leonid Nevsky αθόρυβα. Στα 30 πόδια απο την επιφάνεια, σήκωσε το ραντάρ επιφανείας. Το Υ/Β έστειλε σε δέκατα δευτερολέπτων την εικόνα στο ΑΣ μέσω δορυφόρου. Τα κύματα ανιχνεύτηκαν απο το TDK το οποίο έστειλε 2 ελικόπτερα πάνω του. Το Ωκεανός καταδύθηκε και έστριψε βόρια στέλνοντας 6 SUT προς την γενική κατεύθυνση των Τούρκων στα 10 μίλια. Δεν θα χτυπούσαν τίποτα, άλλα σκοπός ήταν η σύγχυση με τον τουρκικό στόλο αιφνιδιασμένο να προσπαθεί να τις αποφύγει με ελιγμούς.

Η εικόνα του TDK έφτασε στη  μοίρα επιφάνειας του ΠΝ στην Λήμνο. Ένα προς ένα το σύνολο των βλημάτων εκτοξεύτηκε. Ακολούθησαν 38 AM-39 Exocet απο τα Μirage και μια 100αρα βλήματα από τα ελληνικά πλοία. Οι πύραυλοι φάνηκαν στις ομιχλώδεις οθόνες των τουρκικών ραντάρ. Τα OHP άρχισαν να ξερνάνε βλήματα SM-1 προς τους εισερχόμενους στόχους. Tα υπόλοιπα πήραν θέσεις με τα συστήματα αυτοάμυνας προς την κατεύθυνση της απειλής, αργότερα απο όσο ήθελαν λόγω των SUT, και απάντησαν με τη σειρά τους με harpoon προς την γενική κατεύθυνση των ελληνικών πλοίων και την Λήμνο – δεν είχαν χρόνο ούτε μέσα για στοχοποίηση.

Απο πάνω τους χύθηκε προς τα δυτικά η ΤΗΚ. Η ΠΑ τους περίμενε νότια της Λήμνου. 215 F16 της THK  - άφησαν πίσω τους τα 50 F4T για στόχους εδάφους να περιμένουν - ενάντια σε 110 ελληνικά F16, 25 Μ2000-5 και 35 F4PI. Οι έλληνες με καθαρή εικόνα απο τα Erieye, εκτόξευσαν πρώτοι AMRAAM και MICA EW με κλειστά ραντάρ. Οι τούρκοι άνοιξαν τα ραντάρ τους και απάντησαν. 14 από τα Μ2000 που έριξαν τους AM39 έπεσαν στη θάλασσα ή διαλύθηκαν στον αέρα. Αλλά 40 ελληνικά α/φ χτυπήθηκαν στη συνέχεια, ενώ η ΤΗΚ είδε τους αριθμούς της να μειώνονται κατά εβδομήντα αεροσκάφη. Οι τούρκοι αλαζόνες προχώρησαν δυτικά προσέχοντας υπόψη τα α/α του στόλου. Δεν είχαν ιδέα τί τους ετοίμαζαν. Καμία ιδέα. Ούτε κανείς έκανε τον κόπο εν μέσω ελιγμών 9G να δει την κατάσταση στην θάλασσα.

Ο ελληνικός στόλος με το πρώτο σήμα απο τα AWACS είχε αλλάξει διάταξη. Μπροστά πέρασαν τα τάνκερ και τα roro, δείχνοντας τα πλευρά τους προς τα βλήματα των Τούρκων και έριξαν άγκυρα. Ένα ατσαλένιο τοίχος χιλιόμετρα μακρύ. Πίσω τους και κοντά σε αυτά πλησίασαν τα ελληνικά πολεμικά με τα 4 Zubr, σε πολύ κοντινή διάταξη μεταξύ τους. Απο τα καταστρώματα των εμπορικών απογειώθηκαν 10 CH-47 Chinook μαζί με τα πληρώματα προς τα νότια. Άλλα πληρώματα κατέβηκαν με βάρκες και απομακρύνθηκαν - τα πλοία δεν θα πήγαιναν πουθενά. Τα Σινούκ στα 5 μίλια, σταμάτησαν, σταθεροποιήθηκαν στα 100 πόδια, ξεδίπλωσαν ένα μεγάλο φύλο αλουμινίου και το κρέμασαν κάτω απο αυτά.

Τα ελληνικά βλήματα έφτασαν πρώτα στον τουρκικό στόλο. Μειωμένα κατα 50% απο τα SM1 έπεσαν θύματα ένα προς ένα απο τα αντιπυραυλικά, τα αντίμετρα, τους ESSΜ, τα RAM και τους παλιούς RIM-7 που είχαν εκτοξευτεί μαζικά σκεπάζοντας τα τουρκικά πλοία με ένα πέπλο καπνού. Απο τα 200 σχεδόν ελληνικά βλήματα μόλις 17 βρήκαν στόχο. 3 OHP, 2 ΜΕΚΟ200TN, 1 MILGEM και 4 ΠΚΒ φλέγονταν ή βυθίστηκαν στο σημείο. Άλλα τόσα πλοία είχαν επιφανειακές ζημιές απο τα θραύσματα και τα 35ρια βλήματα των άλλων πλοίων. Ο διοικητής του στόλου κατέβασε βάρκες για τους επιζώντες και προσπάθησε να μαζέψει τα πλοία ξανά σε μια μάχιμη δύναμη.

Τα τουρκικά βλήματα έρχονταν προς τα ελληνικά. Άνοιξαν τα ραντάρ τους και είδαν μεγάλους στόχους στο κέντρο και μικρούς αριστερά τους. Χωρίστηκαν 100 περίπου στη κάθε κατεύθυνση. Στα 20 μίλια τα ελληνικά πλοία εκτόξευσαν τους ESSM και τους RAM ενώ τα Σινούκ πέταξαν τα φύλλα και πήραν ύψος. Τα 100 περίπου βλήματα προς την κατεύθυνση των Σινούκ έχασαν τους στόχους τους, προχώρησαν προς την περιοχή και αυτοκαταστράφηκαν 10 μίλια αργότερα. Τα 60 βλήματα που επέζησαν τα ελληνικά α/α βλήματα προχώρησαν στα 5 μίλια, μετά στα 3 και στο 1,5 δέχτηκαν πυρά απο τα Phalanx και τα AK630. 20 βρήκαν στόχους. 16 τα εμπορικά, που φλέγονταν με μανία, 2 βύθισαν την φ/γ Αιγαίον, από 1 σε Ψαρά και Σαλαμίς που πάλευαν με τις φωτιές.

Η Λήμνος είχε μια συστοιχία νεότατων Patriot και μια Hawk. Τα Σάμος αντί για τα τάγματα των πεζοναυτών είχαν φορτώσει άλλες 5 μειωμένης σύνθεσης συστοιχίες HAWK – προσωπική ιδέα του Α/ΓΕΕΘΑ. Η τουρκική αεροπορία είχε φτάσει στα 30 χλμ απο τον στόλο με τα ελληνικά α/φ πάνω από αυτόν. Το Erieye πέρασε την εικόνα στην Λήμνο και ο PAC-3 άνοιξε το ραντάρ του.Η εικόνα πέρασε αυτόματα στα HAWK. Όλα τα Α/Α άρχισαν να εκτοξεύουν βλήματα. Οι τούρκοι  αιφνιδιάστηκαν. Για την Λήμνο το περίμεναν και είχαν μια 20αδα F4T που εκτόξευσαν HARM και SLAM στο Patriot, στα MM40 και στο αεροδρόμιο. Τα HAWK του στόλου δεν τα περίμεναν. Στον αέρα επικράτησε κομφούζιο. Τα τουρκικά αεροσκάφη που επέζησαν βρήκαν τα ελληνικά να έχουν πλησιάσει και ταλαιπωρημένα απο τους ελιγμούς αποφυγής προσπάθησαν για το καλύτερο. IRIS-T και MICA IR τα αποτελείωσαν.

Η εικόνα στην άγκυρα όταν έφτασε απο τα F4T ήταν ξεκάθαρη. Η διαταγή επίσης το ίδιο. Ότι πέταγε γύρισε ανατολικά για να επανεξοπλιστεί για άμυνα αεροδρομίων. Τα F4T, όσα δεν είχαν αδειάσει στη Λήμνο, εκτόξευσαν πανω από τα νησιά του βορειοανατολικού αιγαίου βλήματα μακράς ακτίνας και υποχώρησαν και αυτά. Από κάτω τους, 100 HARPY τράβηξαν προς τις πηγές των σημάτων των ελληνικών ραντάρ.

Τα 5 Σάμος και δέχτηκαν τα πλήγματα με στωικότητα αφού κράτησαν ανοιχτά τα ραντάρ μέχρι το τέλος και βυθίστηκαν απο πολλαπλά χτυπήματα και με βαριές απώλειες – ειδικά στους πυροβολικάριους. Αργότερα βλήματα χτύπησαν τις α/β στη Λάρισα σ τον Βόλο, στη Τανάγρα, στην Σκύρο και στη Μίκρα. Βλήματα επιφανείας χτύπησαν τα Patriot την Καβάλα, το αεροδρόμιο της Λήμνου, της Ρόδου, της Μυτιλήνης και της Σαντορίνης. Τα ελληνικά αεροσκάφη που γύριζαν για ανεφοδιασμό στην βόρια Ελλάδα νικητές θα έψαχναν για δρόμους και πολιτικά αεροδρόμια.

Η ΠΑ δεν είχε τελειώσει όμως, 30 ενεργά και 30 εφεδρικά Α7 έφυγαν βορειοανατολικά απο την Ανδραβίδα και τον Άραξο. Έφτασαν πάνω απο τον τουρκικό στόλο ενώ γυρνούσε και αυτός προς τα στενά, καλυπτόμενος απο τα υποβρύχια του. Τα ενεργά έριξαν τα μισά απο 4 HARM και τα άλλα απο 6 Maverick. Ακολούθησαν τα εφεδρικά με Paveway. Μόλις 4 πλοία κατάφεραν να μπουν στα στενά πριν καταρριφθούν 11 A7 απο τα τουρκικά HAWK της περιοχής,  και τα α/α που είχαν μείνει στα πλοία.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός περίμενε μια ώρα μέχρι να τον ειδοποιήσει ο ΑΓΕΕΘΑ προσωπικά. Τα ελληνικά αεροσκάφη είχαν απογειωθεί ξανά γεμάτα κατά στόχων επιφανείας. Ο στόλος προχώρησε προς την Ίμβρο και τα ελληνικά υ/β έφυγαν προς τα στενά.

Μέχρι τότε δεν είχε εμπλακεί καθόλου ο ΕΣ - εκτός των HAWK φυσικά. Το σύνολο των μέσων χτύπησε την Ανατολική Θράκη. Οι πεζοναύτες που είχαν πάει Καβάλα με το τραίνο, μπήκαν σε πλοία και στα ZUBR που πήγαν να τους παραλάβουν με σκοπό την επόμενη την Ίμβρο που βομβαρδιζόταν από το Στόλο.

Μια μέρα μετά ο πρωθυπουργός σήκωσε το τηλέφωνο: "Αποδέχομαι την εκεχειρία. Απεσταλμένοι μου θα μιλήσουν αύριο μαζί σας για το καθεστώς στο Αιγαίο, την Θράκη, την Κύπρο και την υφαλοκρηπίδα. Την επόμενη φορά αγαπητέ που θα έχετε προβλήματα με τους πολίτες σας μην τα βάλετε μαζί μας. Καλό απόγευμα"

Λίγα λεπτά αργότερα, σε όλη την Ελλάδα, άρχισαν να χτυπούν καμπάνες.

Πορεία προς Ανατολάς

Ο Ξαρχάκος κοιτούσε το ποτάμι με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του. Πρώτη φορά το έβλεπε απο ανατολικά!

Η 25η τεθωρακισμένη ταξιαρχία - η δικιά του ταξιαρχία - είχε διασχίσει το ποτάμι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Η τουρκική επίθεση μια εβδομάδα πριν, μέσω του ποτιστικού ρέματος, είχε αρχικά σταθεροποιηθεί με έναν πρωτόγνωρο όγκο πυροβολικού και  στην συνέχεια οι 2 τοπικές μεραρχίες πεζικού θυσιάστηκαν μαζί με το σύνολο σχεδόν των αντιαρματικών του στρατού για να την διαλύσουν. 4 ΤΘΤ και 6 Μ/Κ ταξιαρχίες - η ελίτ της 1η στρατιάς είχαν καταστραφεί. Τα κουφάρια αρμάτων και ανθρώπων απλώνονταν επί χιλιόμετρα. Η 20η ΤΘΜ τότε  μόνο πήρε διαταγή να κινηθεί ανατολικά από την περιοχή της Κομοτηνής που αγωνιωδώς παρακολουθούσε τις εξελίξεις. Κουτσή με 2 ΤΘΤ (η 24η ΤΘΤ με τα παλιά Leo1Α5) και την 71 Α/Φ ΤΑΞΠΖ σε φορτηγά, προχώρησε και πέρασε το ποτάμι απο τις στημένες τουρκικές γέφυρες - 35 τον αριθμό - που επέζησαν απο το μπαράζ των προηγούμενων ημερών καθώς και πάνω επίσης από την εναπομένουσα 8 Μ/Κ ΤΑΞΠΖ που τις φιλούσε για ανεξήγητο λόγο.

Ο Ξαρχάκος κοίταξε τις κοίτες. Πτώματα παντού. Οι πεζικάριοι της 50ης ΤΑΞΠΖ – λιγότεροι πια απο 500 άτομα σε μια ταξιαρχία 4 χιλιάδων - κρατούσαν το ποτάμι  και έψαχναν για καταδρομείς του εχθρού. Η ΠΑ από πάνω έλαμπε με την παρουσία της. Είχε καταφέρει το αδύνατο και το έδειχνε. Ουφ, σκέφτηκε ο Ξαρχάκος, οι συνάδελφοι με τα μπλε θα ήταν ανυπόφοροι πια...

Ευκαιρία λοιπόν να τους δείξει και αυτός!

Μπήκε στο Μ577 του και έλεγξε την οθόνη του.  Ήταν όλοι στις θέσεις τους σε ένα τεράστιο σφηνοειδή σχηματισμό με πλάτος πάνω απο 5 χιλιόμετρα και την μύτη προς τα βορειοανατολικά. Πληκτρολόγησε μια διαταγή και πάτησε το enter. Τα σχέδια έτοιμα απο το επιτελείο του. Ο ίδιος έδωσε απλώς την έναρξη αυτών. Αφουγκράστηκε.  Σε λιγότερα από δέκα λεπτά τριακόσιες  diesel έβαλαν μπρος. Ένα χαμόγελο άνοιξε διάπλατα. Diesel, η μυρωδιά των ΤΘ είχε φτάσει στην μύτη του. Συνέχισε να κοιτάει το πάνελ. ΠΑ οκ, ΑΣ οκ, ΠΒ οκ, ΔΜ οκ. Αναγνώριση οκ. Όλα καθαρά για την ώρα.

Στόχος οι 40 Εκκλησιές στο κέντρο της ανατολικής Θράκης όπου σύμφωνα με τα σχέδια του ΔΣΣ θα ήταν το ανώτατο όριο προέλασης και χώρος γενικής άμυνας. Ο αρχηγός δεν ήταν χαζός. Ήξερε οτι έρχονταν μαζικά οι 2 και 3 στρατιές, λιγότερα καλά οπλισμένες αλλά τρομερά έμπειρες. Με μια κουτσή μεραρχία και έφεδρους δεν σταματάς στρατιές. Σκοπός ήταν η 20η ΤΘΜ να δείχνει δυνατή ωσότου η ΠΑ και τα Apache να πιέσουν για μια ανακωχή. Τα 85 του Leo2A6 θα έδειχναν σε όποιον πλησίαζε οτι οι γιουναν το κατέχουν το άθλημα και εκτός του γηπέδου τους.    

     

Η ταξιαρχία προχώρησε χωρίς πρόβλημα μέχρι τις 09:00. Γεφύρωσε την κατεστραμμένη γέφυρα του Uzunköprü και προχώρησε προς Pehlivanköy απο την ανατολική πλευρά του ποταμού που πέρναγε μέσα απο την πόλη. Δυτικά αυτού και με αποστολή την αναγνώριση επι του αυτοκινητόδρομου Ε87 Αδριανούπολης-Δαρδανελλίων, κινούνταν η Δ’ ΕΑΝ. 10 χλμ μέχρι το Pehlivanköy. Απο το Kircasalih η Δ ΕΑΝ θα πλαγιοκοπούσε απο αριστερά. Αυτό ήταν το σχέδιο. Απλό, ειδικά όταν η αεροπορία και τα Apache δεν έβλεπαν κανέναν στην περιοχή. 

Κάποιες αναφορές έφτασαν απο την Δ'ΕΑΝ η οποία συνάντησε ναρκοπέδιο και ΑΤ πυρά απο ελαφρά οχήματα. Οκ... τίποτε σοβαρό - δεν ζητάνε βοήθεια, Θα τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Η έλλειψη MEA ήταν τραγική...

Η 25η έφτασε στα 2 χιλιόμετρα απο την κωμόπολη του Pehlivanköy όταν ο Ξαρχάκος άρχισε να ακούει τις αναφορές απο τα προχωρημένα οχήματα. "Νάρκη, βλάβη ερπύστριας", "Νάρκη", "Νάρκη". Ξαφνικά "ΑΤ μπροστά και ανατολικά"! Παρατήρησε τον ψηφιακό του χάρτη. Τα πυρά έρχονταν μέσα από τα σπίτια του Pehlivanköy όπως σημείωναν τις θέσεις βολής οι ουλαμαγοί. Πρώτη απώλεια!!! Ένα ολοκαίνουργιο Α6 και ίσως 4 παλικάρια νεκρά.
"87 απο 96, αναφορά!", διέταξε τον Αντισυνταγματάρχη του 22ουΤΣ. "96 δεχόμαστε βαρέα ΑΤ. Έχουμε ρίξει καπνογόνα και ψάχνουμε για θέσεις κάλυψης. Δεν βοηθάει το έδαφος. Έχω 1 άρμα κάτω. 4 με βλάβες απο ΑΤ, και 6 ακινητοποιημένα." "Θες πυροβολικό;" "Βλέπω πολίτες στους δρόμους να τρέχουν..." Σκατά!, "Ζήτα πυρά και βάρα με τα πενηντάρια πάνω απο τα κεφάλια τους  - θα μπουν σε κανα σπίτι έτσι ή θα πέσουν κάτω." "Θα βγάλω έξω το πεζικό. Αν χρειαστεί μπορεί να ζητήσω και άλλο. 87 τέλος"
Ο Ξαρχάκος είδε τα άρματα στην οθόνη να φτιάχνουν γραμμή προς τα ανατολικά. Η Δ' ΕΑΝ ήταν δυτικά και έστειλε τα apache ανατολικά προς νότια. Έφερε μπροστά το τρίτο του ΤΣ του 645 ΠΖ με σκοπό να το περάσει ανάμεσα στα άλλα δύο και να το ρίξει στην Pehlivanköy.
Μάλλον κάποιος τους έβλεπε γιατί όταν τα πρώτα Μ113Α2 πέρασαν την γραμμή, συγκεντρώνοντας μεγάλο αριθμό οχημάτων στην περιοχή, άρχισαν να τους βαράνε με ΠΒ. Δεν ανησύχησε για τα άρματα: Το 6ρι είχε την καλύτερη θωράκιση οροφής στο κόσμο. Τα Μ113 απο την άλλη άρχισαν να έχουν απώλειες. Οι τουρκοι μάλλον περίμεναν να δουν καπνό καθώς το μπαράζ συνεχίστηκε με ρουκέτες. Ο θόρυβος ήταν τρομαχτικός. Ο Σ/Α πήρε φωτιά ταυτόχρονα η οθόνη του κοκκίνισε: "Βλάβη μηχανής - ακινητοποιημένος" ή με "Απώλεια". Τί;;; "96 απο 87, Βαρέα πυρά ΠΒ. Βομβίδια ΑΤ. Χτυπάνε μηχανές και πύργους! Δεν κάνουν τίποτα τα καπνογόνα. Θα κινηθώ μπροστά προς το Pehlivanköy, θέλω πυρά Αντιπυροβολικού". "Θα τα έχεις 96." 

Ο Ξαρχάκος έδωσε διαταγές, και ζήτησε απο την μεραρχία να σιγήσουν το εχθρικό ΠΒ. "Αδύνατο" η απάντηση. "ΠΕΠ εκτός βεληνεκούς. Βαρέα Α/Α στην περιοχή εκτόξευσης αναφέρει η ΠΑ" . Ο Ξαρχάκος έστειλε το 25ο ΤΣ νότια και ανατολικά. Ίσως να το περάσουμε απο το πλάι, σκέφτηκε. 
Το 25οΤΣ έφυγε σαν σφαίρα. Ίσως τα πυρα απο τα ΠΕΠ, ίσως το άγχος του Αντισυνταγματάρχη της να περάσει μπροστά, δεν είδαν τα 4 ελαφρά θωρακισμένα τροχοφόρα 3 χλμ μπροστά τους. Κάθε τροχοφόρο είχε στην οροφή του έναν καταδείκτη laser. Το προσωπικό τους απλώς ακούμπησε το πρώτο Leo2Α6 που είδε με μια μικρή δέσμη φωτός. Αυτόματα το όχημα πέταξε καπνογόνα και γύρισε τον πύργο προς την απειλή. Ο πυροβολητής του δεν πρόλαβε να δει τη απειλή πριν χτυπήσει το άρμα μια κατευθυνόμενη ρουκέτα CIRIT. Η ζημιά ήταν ελάχιστη, αλλά ακολούθησαν άλλες 4 πριν χάσει ο πυροβολητής το κύριο σκοπευτικό του. 4 AH-1, άνω των 30 ετών έκαστο, είχαν πλησιάσει στα 7 χλμ, και εξαπόλησαν 76 ρουκέτες έκαστο, οι μισές καθοδηγούμενες απο τα 4 τροχοφόρα. Τα Leopard μπήκαν σε θέσεις hull down όπου μπορούσαν, προληπτικά πιο πολύ, γιατί είχαν μόνο επιφανειακές ζημιές. Από την άλλη τα τροχοφόρα και τα Μ113Α2 φλέγονταν μπροστά τους αβοήθητα. Το πεζικό έτρεχε να καλυφθεί ανάμεσα στις εκρήξεις των ρουκετών και των πυρομαχικών των καμένων οχημάτων. Η  αντίδραση της ταξιαρχίας ήταν ταχύτατη: στο βάθος τα Μ109Α3GE γάζωναν την περιοχή των τροχοφόρων, ενώ τα Apache πρόλαβαν και αποτελείωσαν τα ελικόπτερα - αφού είχαν ρίξει το φορτίο τους.
 
Ο ταξίαρχος βλαστήμησε. Δύο ΕΜΑ με ζημιές, η μια με βαριές, ένα Μ/Κ ΤΠ διαλυμένο.

Πήρε την μεραρχία για να φέρει την 24η μπροστά μαζί με την 71η. Ήθελε τουλάχιστον μια μέρα για τις ζημιές και αναπλήρωση. Το μήνυμα απο την μεραρχία ήταν αρνητικό. Έπρεπε να κάτσει, να οχυρωθεί στο σημείο και να περιμένει την εφεδρική 10η ΤΑΞΠΖ. και την Δ' ΕΑΝ. Ασχολούμενος με την ταξιαρχία του δεν πήρε χαμπάρι τί είχε γίνει στις υπόλοιπες μονάδες της μεραρχίας. Μια  πτήση 6 F-4Ε έριξε πιθανόν κάποιο κλώνο του Αμερικανικού  JSOW πάνω απο την ασιατική τουρκία. Τα βλήματα ήταν με διασκορπιστές βομβιδίων.  4 "JSOW" ανα F-4Ε, με 24 βομβίδια ανα βλήμα, συνολικά 576 διατρητικά πυρομαχικά έπεσαν απο τον ουρανό σε όλη την περιοχή της 24ης και της 71ης. Τα πυρομαχικά πέρασαν μηχανές, πύργους και φορτηγά σαν ζεστό μαχαίρι σε βούτυρο. Οι δύο ταξιαρχίες έτσι απλά είχαν πάψει να υπάρχουν.

Ο Ξαρχάκος βγήκε έξω απο όχημα πρώτη φορά μετά το ποτάμι. Σε λίγες ώρες είχαν όλα αλλάξει. Άναψε ένα τσιγάρο. Έπρεπε να σβήσει την μυρωδιά της ήττας.